Category: Uncategorized

THOUGHTS ON GRAVITY


THE VERY SHORT STORY OF AN ENORMOUS VINE THAT SPROUTED OUT OF NOWHERE AND IN THIS WAY BLOCKED THE BACK ENTRANCE OF A REGIONAL THEATRE FOR A SHORT TIME

: what those noh actors managed to achieve at that final performance/ was that on that night behind those masks there was no-one/ because while they themselves had arrived at the theatre quite late/ at a time entirely inadequate for them to prepare/ they had already nonetheless long since secured/ all that they required for their own disappearance/ because that night was the night of their disappearance/ and they had carefully planned for this night of disappearance from way back/ ever since childhood they had been planning for the night of disappearance/ day by day attaining the tools that would bring them ever closer to that night/ and even though they arrived at the theatre considerably delayed/ a turn of events for which they themselves were not at all responsible no/ forces entirely beyond their control were at play that night as they were temporarily denied access on account of force majeure/ because behind the building/ there had creeped and climbed completely out of the blue and in circumstances as yet unexplained/ an enormous wild vine/ that had enveloped the back entrance to the theatre/ blocking entry as a result for both actors and stagehands/ who were now forced exclusively to enter the theatre via the front entrance together with audiences and often/ precisely/ at the same time as them which was of course quite ridiculous yes and even though the noh actors arrived inside the theatre considerably delayed/ in the end they managed with quite spectacular ease/ to attain a state that was for them the ideal/ that was the state necessary for fulfilling their objectives/ because for these noh actors/ to be seen was not at all the objective no/ these noh actors never once said the way other actors say/ I exist only because you can see me/ instead they said/ I exist only because you cannot/ this reversal of the theatrical contract/ was core to all their abilities/ the noh actors raised their arms/ and you could not help but admire/ this perpetual upward motion/ that in its slowness/ simultaneously contained all possible variations of the movement yes the noh actors raised their arms/ with the greatest possible slowness/ and it took your breath away/ and when the noh actors fell/ they fell slowly/ and with grace/ the way/ trees fall/ even when falling/ they retained something of the grace of trees/ that always fall in ways most natural/ since this is something they cannot help/ as any and every tree/ even at the moment of its death/ retains its grace/ and is ever forced to fall in ways most natural/ a tree is never inelegant/ much like a noh actor/ the deaths of both/ are always executed with the greatest possible grace/ I saw a large pine tree painted on the wall/ the wooden noh stage exposed on its three sides supported only at its corners/ now seemed to hover in space at certain moments/ every entrance every exit shut/ in noh even the simplest of things take on an unfathomable depth and even the seemingly most insignificant objects/ take on an entirely different essence on stage and at once/ retain entire the element of transience/ the depth of things and transience are one and the same in noh/ here everything is transient and at the same time everything takes on an unfathomable depth even the simplest things take on this incredible depth and in the very same instant are transient and fragile on the cusp of being destroyed by the slightest shift of air and ready to tear down/ everything over the slightest thing yes exceptionally fragile yet utterly unassailable at the same time in this space are all things/

all things are in complete harmony with one another/ you would see the tree on that wall and at once see all trees see the bridge linking the preparation area to the main stage and see before you all bridges and all crossings hear one sound and so hear all sounds/ I lifted my gaze and saw the inner folds of the roof disappearing into their own darkness/ the first thing to disappear were the arms he said/ time is nothing more than a shift in position/ now I find myself/

now I find myself midway down the walkway and with each step I lose myself more and more/ you know you have refined an art to a fair degree when this art begins to extinguish you/ with each step he drew away from something but at the same time drew closer to something else he was well aware of that/ the tiniest of openings placed over his eyes were more than enough yes in fact in that moment he even thought them excessive/ he put on the mask of a demon and disappeared behind it I thought to myself/ I saw him before me disappearing behind the mask of a demon/ the art of disappearance is inextricably linked to beauty I thought to myself/ I traced his pacing with my gaze the music was different now becoming ever more austere ever more stark all things in noh are set at a distance from one another everything here is set apart noh is the theatre of distance the theatre of pacing I thought to myself all things here are set apart and are reaching for one another and amid the slowness and the stillness you see everything coexisting within one single unified movement noh is the theatre of distance I thought to myself and even though you sense that between even the most distant extremes/ there exists a connection so powerful/ that whatever might interpose itself within the distance between them is in essence altogether weak yes because this distance nullifies everything it encompasses and that is when all things want to reconnect and reach for one another through the darkness even across the greatest spans of distance/ the world is all things reaching out to one another through the darkness/ the start of the walkway he said marks the start of my disappearance/ my weight/

my weight in those moments seemed to dwindle dangerously/ all that I see from here on in is utterly unknown he said/ all things from here on in are now utterly unknown to me he said/ now I pass before the large pine tree/ look/

look/

I am now standing here for the first time across from you looking at you/ with the curiosity of a child gazing at snow/ or the eyes of someone/ who knows nothing of fire/ who has never before seen fire / and who suddenly sees a house aflame/ my sleeves are now empty/

my arms/

my arms he said–

.

Simon Riniotis

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ


Η ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΟΥ ΚΛΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΞΕΦΥΤΡΩΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΕΜΠΟΔΙΣΕ ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΕΙΣΟΔΟ ΕΝΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ


: αυτό που κατάφεραν οι ηθοποιοί τού νο σε εκείνη την τελευταία παράσταση/ ήταν ότι εκείνο το βράδυ πίσω από τις μάσκες δεν υπήρχε κανείς/ γιατί ενώ και οι ίδιοι έφτασαν στο θέατρο αργοπορημένοι/ και σε ώρα εντελώς ακατάλληλη για την προετοιμασία τους/ είχαν παρόλα αυτά εξασφαλίσει ήδη από καιρό/ όλα όσα τους ήταν απαραίτητα για την εξαφάνισή τους/ γιατί εκείνο το βράδυ ήταν το βράδυ της εξαφάνισης/ και το είχαν σχεδιάσει προσεχτικά εκείνο το βράδυ της εξαφάνισης από πολύ παλιά/ και ήδη από τα παιδικά τους χρόνια εκείνοι σχεδίαζαν το βράδυ της εξαφάνισης/ μέρα με τη μέρα αποκτούσαν τα εργαλεία τα οποία τους έφερναν όλο και πιο κοντά σε εκείνη τη νύχτα/ και παρότι έφτασαν στο θέατρο με σημαντική καθυστέρηση/ πράγμα για το οποίο καθόλου δεν ευθύνονταν οι ίδιοι/ αλλά δυνάμεις εντελώς εξωτερικές καθώς τους απαγορεύτηκε προσωρινά η πρόσβαση λόγω ανωτέρας βίας/ γιατί στο πίσω μέρος του κτηρίου/ είχε αναρριχηθεί εντελώς απροσδόκητα και κάτω από τις πιο αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες/ ένα γιγαντιαίο άγριο κλήμα/ το οποίο είχε κυκλώσει την πίσω είσοδο του θεάτρου/ με αποτέλεσμα να εμποδίζει την είσοδο των ηθοποιών και των τεχνικών/ οι οποίοι τώρα ήταν αναγκασμένοι να εισέρχονται στο θέατρο μόνο από την μπροστινή είσοδο μαζί με τους θεατές και πολλές φορές/ εντελώς/ ταυτόχρονα με αυτούς πράγμα που φυσικά καταντούσε γελοίο ναι και παρόλο που οι ηθοποιοί του νο έφτασαν στο εσωτερικό του θεάτρου με σημαντική καθυστέρηση/ κατόρθωσαν εν τέλη με θεαματική ευκολία/ να προσεγγίσουν αυτή την ιδεώδη για αυτούς κατάσταση/ που ήταν η αναγκαία κατάσταση για την εκπλήρωση του σκοπού τους/ γιατί αυτοί οι ηθοποιοί του νο/ σε καμία περίπτωση δεν είχαν ως σκοπό τους τη θέαση όχι/ αυτοί οι ηθοποιοί του νο δεν έλεγαν όπως όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί/ υπάρχω μόνο γιατί μπορείς να με δεις/ αλλά έλεγαν/ υπάρχω μόνο γιατί δεν μπορείς/ αυτή η αντιστροφή τής θεατρικής συνθήκης/ αποτελούσε τον πυρήνα όλων τους των δυνατοτήτων/ σήκωναν το χέρι οι ηθοποιοί του νο/ και δεν μπορούσες μόνο παρά να θαυμάσεις/ αυτή την αέναη κίνηση προς τα πάνω/ που μέσα στην βραδύτητά της/ συμπεριλάμβανε ταυτόχρονα όλες τις παραλλαγές τής κίνησης ναι σήκωναν το χέρι οι ηθοποιοί του νο/ με τη μεγαλύτερη βραδύτητα/ και σου κοβόταν η ανάσα/ και όταν έπεφταν οι ηθοποιοί του νο/ έπεφταν αργά/ και με χάρη/ όπως/ όταν πέφτει ένα δέντρο/ ακόμα και η πτώση τους/ διατηρούσε κάτι από τη χάρη των δέντρων/ τα οποία πέφτουνε πάντοτε με τη μεγαλύτερη φυσικότητα/ αφού δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς/ καθότι ένα οποιοδήποτε δέντρο/ ακόμα και τη στιγμή τού θανάτου του/ διατηρεί τη χάρη του/ και είναι αναγκασμένο να πέφτει πάντοτε με τη μεγαλύτερη φυσικότητα/ ένα δέντρο δεν είναι ποτέ αδέξιο/ όπως και ένας ηθοποιός του νο/ ο θάνατος και των δύο/ διεκπεραιώνεται πάντοτε με τη μεγαλύτερη δυνατή χάρη/ έβλεπα το μεγάλο πεύκο ζωγραφισμένο στον τοίχο/ την ξύλινη σκηνή του νο εκτεθειμένη από τις τρεις πλευρές της η οποία τώρα στηριζόμενη μόνο στις γωνίες της/ έμοιαζε ανά στιγμές να αιωρείται μέσα στο χώρο/ όλες οι είσοδοι και οι έξοδοι ήταν κλειστές/ στο νο ακόμα και τα πιο απλά πράγματα αποκτούν ασύλληπτο βάθος ακόμα και τα φαινομενικά πιο ασήμαντα αντικείμενα/ αποκτούν πάνω στη σκηνή εντελώς διαφορετική υπόσταση και ταυτόχρονα/ διατηρούν ακέραιο το στοιχείο της παροδικότητας/ το βάθος των πραγμάτων και η παροδικότητα είναι στο νο το ένα και το αυτό/ εδώ όλα είναι παροδικά και ταυτόχρονα όλα αποκτούν βάθος ασύλληπτο ακόμα και τα πιο απλά πράγματα αποκτούν απίστευτο βάθος και την ίδια πάλι στιγμή είναι παροδικά και εύθραυστα έτοιμα να καταστραφούν με την πιο μικρή κίνηση του αέρα έτοιμα να διαλύσουν/ με το παραμικρό τα πάντα εδώ είναι εξαιρετικά εύθραυστα και ταυτόχρονα εντελώς απροσπέλαστα όλα τα πράγματα/

όλα τα πράγματα βρίσκονται σε πλήρη αρμονία μεταξύ τους/ έβλεπες το δέντρο στον τοίχο και την ίδια στιγμή έβλεπες όλα τα δέντρα έβλεπες τη γέφυρα που ενώνει την αίθουσα της προετοιμασίας με την κεντρική σκηνή και έβλεπες μπροστά σου όλες τις γέφυρες και όλα τα περάσματα άκουγες έναν ήχο και είχες ακούσει όλους τους ήχους/ ανέβασα το βλέμμα μου πάνω και είδα τις εσωτερικές γωνίες της σκεπής να χάνονται μέσα στο ίδιο τους το σκοτάδι/ το πρώτο πράμα που εξαφανίστηκε ήταν τα χέρια μου είπε/ ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο από την μετατόπιση της θέσης/ βρίσκομαι τώρα/

βρίσκομαι τώρα στη μέση του διαδρόμου και με κάθε μου βήμα χάνομαι όλο και περισσότερο/ καταλαβαίνεις ότι έχεις φτάσει μία τέχνη σε βαθμό ικανοποιητικό όταν αυτή η τέχνη αρχίζει να σε εξαφανίζει/ με κάθε του βήμα απομακρυνόταν από κάτι και την ίδια στιγμή πλησίαζε κάτι άλλο το γνώριζε αυτό καλά/ το ελάχιστο άνοιγμα που υπήρχε στη θέση των ματιών τού ήταν υπεραρκετό τού είχε φανεί μάλιστα εκείνη τη στιγμή μέχρι και υπερβολικό/ φόρεσε τη μάσκα τού δαίμονα και εξαφανίστηκε πίσω από αυτή σκέφτηκα/ τον έβλεπα μπροστά μου να εξαφανίζεται πίσω από τη μάσκα του δαίμονα/ η τέχνη της εξαφάνισης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ομορφιά σκέφτηκα/ ακολούθησα με το βλέμμα μου τον βηματισμό του η μουσική τώρα είχε αλλάξει γινότανε όλο και πιο αυστηρή όλο και πιο λιτή όλα τα πράγματα στο νο βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους όλα τα πράγματα εδώ είναι χωρισμένα το νο είναι το θέατρο των αποστάσεων το θέατρο τού βηματισμού σκέφτηκα όλα τα πράγματα εδώ είναι χωρισμένα και αποζητάνε το ένα το άλλο και μέσα στην βραδύτητα και την ακινησία τα έβλεπες όλα να συνυπάρχουν σε μία ενιαία κίνηση το νο είναι το θέατρο των αποστάσεων σκέφτηκα και παρόλα αυτά καταλάβαινες ότι ακόμα και ανάμεσα στα πιο απομακρυσμένα άκρα/ υπάρχει μία σύνδεση τόσο ισχυρή/ που οτιδήποτε και να παραβληθεί στη μεταξύ τους απόσταση είναι στην ουσία του εντελώς αδύναμο ναι γιατί η απόσταση αυτή μηδενίζει όλα τα πράγματα που διέπει και όλα τότε θέλουν πάλι να συνενωθούν και αποζητάνε το ένα το άλλο μέσα στο σκοτάδι ακόμα και στις μεγαλύτερες αποστάσεις/ ο κόσμος είναι τα πράγματα που αποζητάνε το ένα το άλλο μέσα στο σκοτάδι/ η αρχή τού διαδρόμου είπε είναι η αρχή τής εξαφάνισής μου/ το βάρος μου/

το βάρος μου εκείνες τις στιγμές έμοιαζε να λιγοστεύει επικίνδυνα/ ό,τι βλέπω από εδώ και πέρα μού είναι παντελώς άγνωστο είπε/ όλα τα πράγματα από εδώ και πέρα μού είναι πλέον παντελώς άγνωστα είπε/ περνάω τώρα μπροστά από το μεγάλο πεύκο/ δείτε/

δείτε/

στέκομαι τώρα εδώ για πρώτη φορά απέναντί σας και σας κοιτάζω/ με την περιέργεια του παιδιού που κοιτάζει το χιόνι/ ή με τη ματιά του ανθρώπου/ που δεν ξέρει τί είναι φωτιά/ που δεν έχει κοιτάξει ποτέ του φωτιά/ και που ξαφνικά βλέπει ένα φλεγόμενο σπίτι/ τα μανίκια μου τώρα είναι άδεια/

τα χέρια μου/

τα χέρια μου είπε–

.

Να τη! Χαράζει η αυγή
κι όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού
σβήνουνε ένα-ένα.

Και να! Η αηδόνα κελαηδά, εκεί ψηλά στα δέντρα·
κλαίει το παιδί της και θρηνεί,
κλαίει θρηνεί κάθε πρωί
ξανά, ξανά, ξανά:
Ίτυ, Ίτυ (γλυκέ μου), Ίτυ (γιε μου), Ίτυ, Ίτυ…

Να κι οι βοσκοί μες στα βουνά μαζί με τα κοπάδια·
ακούγεται η φλογέρα, βελάζουνε τ’ αρνιά,
ξυπνούν και τα πουλάρια· αργά και νυσταγμένα,
πάνε μαζί δυο-δυο να φαν’ χορτάρια τρυφερά.

Πιάνουν δουλειά κ’ οι κυνηγοί, ζώα πολλά να σφάξουν,
ενώ δυο κύκνοι πλέουνε στα ήρεμα νερά…

Και ’κει! Πιο πέρα – βγαίνουνε οι βάρκες στ’ ανοιχτά·
φυσά τ’ αεράκι απαλά, χαϊδεύει τα πανιά.
Κι οι ναύτες ρίχνουν τα κουπιά κι αρχίζουν το τραγούδι:

«Αύρα, φύσα Αύρα, φύσα, πάρε με
που ’χω γυναίκα και παιδί και περιμένουν».

Φουσκώνουν τα πανιά μεμιάς, με φόρα παν’ οι πλώρες…

Μα αυτά είναι έγνοιες αλλωνών.
Εμάς το καθήκον
–μα κι ο έρωτας, ο πόθος–
μας θέλουν εδώ…

parados from the lost play
PHAETHON by Euripides

ἤδη μὲν ἀρτιφανὴς
Ἀὼς ἱ[ππεύει] κατὰ γᾶν,
ὑπὲρ δ᾽ ἐμᾶς κεφαλᾶς
Πλειά[δων πέφευγε χορός],
μέλπει δ᾽ἐν δένδρεσι λεπτὰν ἀηδὼν ἁρμονίαν
ὀρθρευομένα γόοις
Ἴτυν Ἴτυν πολυθρόνον.

σύριγγας δ᾽ οὐριβάται
κινοῦσιν ποιμνᾶν ἐλάται,
ἔγρονται δ᾽εἰς βοτάναν
ξανθᾶν πώλων συζυγίαι·
ἤδη δ᾽εἰς ἔργα κυναγοὶ στείχουσιν θηροφόνοι,
παγαῖς τ᾽ἐπ᾽ Ὠκεανοῦ
μελιβόας κύκνος ἀχεῖ.

ἄκατοι δ᾽ ἀνάγονται ὑπ᾽εἰρεσίας
ἀνέμων τ᾽ εὐαέσσιν ῥοθίοις,
ἀνὰ δ᾽ ἱστία ν[αῦται] ἀειράμενοι
ἀχοῦσιν ῾[Ἕπου,] πότνι᾽ αὔρ[α],
[ἡμῖν ὑπ᾽] ἀκύμονι πομπᾷ
σιγώντων ἀνέμων
[ποτὶ τέκνα] τε καὶ φιλίας ἀλόχους.᾽
σινδών δὲ πρότονον ἐπὶ μέσον πελάζει.

τὰ μὲν οὖν ἑτέροισι μέριμνα πέλει,
[…]
ἐμὲ καὶ τὸ δίκαιον ἄγει καὶ ἔρως…

Beyond the known works of Euripides that survive complete, a smattering of more than 1,000 lines drawn from the rest of the tragedian’s oeuvre have come down to us: snippets written on pieces of papyrus buried beneath the ground of Egypt, or carved as Greek stone inscriptions, or occasionally dropped into the back-and-forth of a philosophical dialogue. There exist isolated scenes, scattered lines, or even just solitary words from works that are not widely known – such works as the revenge drama Ino or the existential play Polyidus, one hundred lines of which (many completely new) were unearthed from the soil fill of a tomb in the necropolis of Philadelphia, close by the River Nile, in 2022.

The Fragments: Euripides project is a poetic take on this material that, though fragmentary, still possesses great lyrical and dramatic power. It is an intensely musical and narrative-driven reformulation that incorporates these fragments of lost tragedies and satyr plays “as is,” set alongside the often-eventful tales of their discovery and excavation from the earth, the impression left by that echoing resonance of (actors’) voices not heard in thousands of years, and the potent tension of trying to glimpse and describe a long-gone world through its timeworn remains.

The performance will see a curious and existential archaeological excavation set on stage, except the finds of this dig are not remnants of pots or statuary or architecture but rather lines of verse – words spoken by actors, broken in pieces. Five performer-archaeologists, up on stage, will enact the nigh-on ritualistic process that is an archaeological excavation – including all the stereotypical behaviours and relationships it engenders, the almost choreographed movements of bodies through space it entails, and the singular vocabulary it employs – as it unfolds over the course of a single day. This peculiar dig will bring new findings to light and present them to its audience: entire dialogues or monologues drawn from the lost works of Euripides, as well musical compositions and actions created from the most fragmentary remains of these plays.

The work will also draw narrative materials from the excavation histories of the ancient theatres at which it is presented, thus enriching the performance text with true stories telling of the tireless manual work – sifting through and exploring the soil – that goes into archaeological research and discovery, actively and contextually incorporating the sites themselves into the theatrical praxis while also imparting something of their history to audiences.

Efthimis Theou

Πέρα από τα γνωστά εξ’ ολοκλήρου σωζόμενα έργα του Ευριπίδη, έχουν φτάσει ως εμάς και πάνω από 1000 στίχοι από το υπόλοιπο έργο του συγγραφέα: στίχοι γραμμένοι πάνω σε κομμάτια παπύρου θαμμένα στο έδαφος της Αιγύπτου, χαραγμένοι σε λίθινες επιγραφές στην Ελλάδα ή ενταγμένοι μέσα σε περιστασιακές αναφορές στις κουβέντες ενός φιλοσοφικού διαλόγου. Μια μεμονωμένη σκηνή, λίγες διάσπαρτες γραμμές ή και μια μόνο λέξη από έργα εν πολλοίς άγνωστα στο κοινό, όπως η ιστορία εκδίκησης της «Ινώς» και ο υπαρξιακός «Πολύειδος» – εκατό στίχοι από τα οποία βρέθηκαν για πρώτη φορά το 2022 στη νεκρόπολη της Φιλαδέλφειας κοντά στον Νείλο.

Η παράσταση «Θραύσματα: Ευριπίδης» θα είναι μια ποιητική προσέγγιση αυτού του αποσπασματικού, αλλά μεγάλης λυρικής και θεατρικής δύναμης υλικού. Μια έντονα μουσική και αφηγηματική ανασύνθεσή του που θα μεταφέρει αυτούσια κομμάτια από τις χαμένες τραγωδίες και τα σατυρικά δράματα, την περιπετειώδη πολλές φορές ιστορία της ανακάλυψής τους, αλλά και την αίσθηση που αφήνει ο απόηχος των φωνών όλων αυτών που έχουν πάψει να μιλάνε εδώ και χιλιετίες, την ένταση του να προσπαθείς να δεις και να περιγράψεις έναν κόσμο περασμένο, μέσα από τα φθαρμένα απομεινάρια του.

Για την παράσταση, θα στηθεί επί σκηνής μια παράδοξη και υπαρξιακή αρχαιολογική ανασκαφή που τα ευρήματά της δεν θα είναι αυτή τη φορά αγγεία, αγάλματα, ή αρχιτεκτονήματα, αλλά ποιητικοί στίχοι, λόγια ηθοποιών σπασμένα σε μικρά κομμάτια. Πέντε ερμηνευτές/αρχαιολόγοι θα πραγματοποιήσουν στη σκηνή τη σχεδόν τελετουργική διαδικασία μιας αρχαιολογικής ανασκαφής –με τις στερεοτυπικές συμπεριφορές και σχέσεις, τη σχεδόν χορογραφημένη κινησιολογία των σωμάτων στον χώρο, και την ιδιαίτερη γλώσσα– όπως εξελίσσεται κατά τη διάρκεια μιας ημέρας. Μέσα από αυτή την παράδοξη ανασκαφή είναι που θα έρθουν στο φως τα νέα ευρήματα και θα παρουσιαστούν στη σκηνή: ολόκληρες στιχομυθίες ή μονόλογοι από τα χαμένα έργα του Ευριπίδη, και μουσικές συνθέσεις και δράσεις βασισμένες στα πιο θραυσματικά αποσπάσματά του.

Η παράσταση θα αντλήσει, επίσης, αφηγηματικό υλικό από την ιστορία των ανασκαφών των αρχαίων θεάτρων όπου θα παρουσιαστεί το έργο, εμπλουτίζοντας έτσι το κείμενο με πραγματικές ιστορίες επίμονης αρχαιολογικής έρευνας και ανακάλυψης, ενσωματώνοντας ενεργά τους ίδιους τους αρχαιολογικούς χώρους στη θεατρική συνθήκη και μεταφέροντας, ταυτόχρονα, στο κοινό κάτι από την ιστορία τους.

In a barren, desolate, dry, dusty landscape surrounded by sea, a flock of goats stand on rocks, run, eat, walk, gaze, fight.

A little before nightfall. A stone-built house in the same landscape. […]

Feet heavy, the woman gets up and goes into the next room. On the bed lies a body, wrapped in a white sheet. She looks at it, oblivious to the passing of time. Then goes close and starts to unwind the sheet. First we see the face of a dead man, roughly her age, perhaps a little older. The pale, naked body is gradually revealed in its entirety. The woman rests her hand against his mouth. Opens it a little. Slips one of her fingers inside. Then another. Pulls both out again. They are dry. […]

The woman depicted on the icon looks a bit like her in some strange way. […]

excerpts from BLEAT by Yorgos Lanthimos

Σε ένα άγονο, έρημο, ξηρό, σκονισμένο τοπίο περιτριγυρισμένο από θάλασσα, κατσίκια στέκονται πάνω σε βράχια, τρέχουν, τρώνε, κοιτάνε, περπατάνε, παλεύουν.

Λίγο πριν νυχτώσει. Ένα πέτρινο σπίτι στο ίδιο τοπίο. […]

Με βαρύ βήμα η γυναίκα σηκώνεται και πάει στο διπλανό δωμάτιο. Επάνω στο κρεβάτι είναι ξαπλωμένο ένα ανθρώπινο σώμα, τυλιγμένο σε ένα άσπρο σεντόνι. Το κοιτάει χωρίς να καταλαβαίνει το χρόνο που περνάει. Πλησιάζει και αρχίζει να ξετυλίγει το σεντόνι. Στην αρχή διακρίνουμε το πρόσωπο ενός νεκρού άνδρα, περίπου στην ίδια ηλικία με αυτήν, ίσως λίγο μεγαλύτερος. Σταδιακά αποκαλύπτεται ολόκληρο το χλωμό, γυμνό του σώμα. Η γυναίκα ακουμπάει το χέρι της πάνω στο στόμα του. Το ανοίγει λίγο. Βάζει μέσα στο στόμα του το ένα της δάχτυλο. Μετά δύο. Τα βγάζει έξω. Είναι στεγνά. […]

H μορφή της γυναίκας στην εικόνα τής μοιάζει με έναν αλλόκοτο τρόπο. […]

EXT. COUNTRY ROAD – DAY

A WOMAN drives. She is on a country road, with fields on either side. She reaches a deserted spot where three donkeys stand on the right side of the road. The woman pulls over, puts on a pair of gloves, gets out of the car, checks to see if there is anyone nearby or if she is being watched, runs towards the donkeys, shoots one of them many times over, runs back to the car and drives away.

pre-title scene, THE LOBSTER
written by Efthimis Filippou & Yorgos Lanthimos

ΕΞ. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ – ΜΕΡΑ

Μία ΓΥΝΑΙΚΑ οδηγεί σε έναν επαρχιακό δρόμο όπου αριστερά και δεξιά υπάρχουν χωράφια. Φτάνει σε ένα ερημικό σημείο όπου στο δεξί μέρος του δρόμου υπάρχουν τρεις γάιδαροι. Η γυναίκα σταματάει το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, φοράει στα χέρια της γάντια, κατεβαίνει από το αυτοκίνητο, κοιτάζει εάν υπάρχει κάποιος κοντά ή αν την παρακολουθούν, τρέχει προς τους γάιδαρους, πυροβολεί τον έναν από τους τρεις πολλές φορές, τρέχει ξανά προς το αμάξι και φεύγει.

oh (sparkling) sea
(oh) my darling sea…
take me down into you
so i might drown

bereft of love, i want no more
to live here, on dry land

but you, you lie there so ever-still, darling sea
agleam, forever mirroring birds on high

but i, i am a wave.

…gentle calm waters…

oh (sparkling) sea
darling sea, it’s me
waiting this whole night through
to be saved by you

let some tempest take me, fold me down
into the darkest deep

but you, you lie there so ever-still, darling sea
agleam, forever mirroring – outwardly – birds on high

but i, i am a wave.

A song by Marina Satti
with lyrics by Lena Kitsopoulou

αχ θάλασσα
θάλασσά μου εσύ…
μέσα σου πάρε με
για να πνιγώ

χωρίς αγάπη δεν θέλω εδώ
να ζήσω στη στεριά

μα εσύ είσαι τόσο ατάραχη, θάλασσά μου
γυαλί που καθρεφτίζεις πουλιά

μα εγώ είμαι κύμα.

…ήσυχα νερά…

αχ θάλασσα
θάλασσά μου, εγώ
για ένα θαύμα σου
απόψε ζω

με μια τρικυμία να βυθιστώ
μεσ’ στο μαύρο βυθό

μα εσύ είσαι τόσο ατάραχη, θάλασσά μου
γυαλί που καθρεφτίζεις πάνω σου πουλιά

μα εγώ είμαι κύμα.

FICKLE SPRING

Ι

Bitter risen bread
Leaven steeped in red wine
Monument aflame
Warrior blood duplicate

The heroes have fallen, mother
Rising no more from the earth
All full with bones

Take, eat
Orders the general
Ripping the bitter bread
Thick pieces from thick hands
Rippling with veins
That have stripped life
From myriad beings
Throngs of lifebreath severed

Bread redolent
Crimson wine asteam in the mornlight
A fox snickers, incessant
Surly is this March

Drink from the blood that flows through my veins
Orders the general

Filthy combatants close in to drink
Yet to shake off the slaughter
Hooked on their shoulders like a black crow

Feathers gall black
Flying sky high
Genocide circling
Land demarking

Red snow falls, Sahara sent
Crow blinded as it flies
Falling with a thump, cawing on the redsoil

Umbra creeps over dark earth
Barbaric rumble of memory
The dawning breath of the maim mists the air
Missing a leg, missing an arm
The grave lies empty
Freedom calls on missing limbs

It got eaten by the dark, so say the news agencies
Ads for foaming liquid soap
On beautiful bodies

Slava! Slava! shudders the soil
Gospode, whispers the general
Feet burying the desiccated carcass of a fox
Bushy tail left unburied
Red tuft

Onto soil falls a little wet bitter bread
Soaked in red wine
The general falls to his knees
Licks the earth clean of the bitter bread
Moist with the red fluids of the departed

Soil in mouth
Soil and mouth
Mouth of soil frothing
Teeth gnashing hydrogen, carbon, oxygen
Ethanol has a whiff of spring

Fighters toss a lit match where he licks
Soil catches fire
Mouth at once alight
Gaze aflame
Eyeing the Caucasus

ΙΙ

Sprout-surging from black soil
The flowers of Tauris all bloom at once
Asters, lychnis coronaria, carnations, dahlias, roses, lilies, geraniums, orchids, violets, sunflowers, honeysuckles
Flowers of passion from the Crimea
Amaryllis, lisianthuses, anemones, gladioli, begonias, crocuses, crown imperials
Persephone’s asphodels
Hyacinths, narcissi, tulips
Black Sea-scented lavender
Camellias, hibisci, lilacs, magnolias, rhododendrons, freesias, gardenias, gerbera daisies, heliconias
Hortensias from Odessa
Irises, snapdragons, liliums, peonies, meadow buttercups, wayfarers, chrysanthemums, fleur-de-lis
Immortelles, everlasting like the dead
Laceleafs
Shellflowers

Sweetest death rises tall
Cherries thicken into lips more beautiful than any ever made
The honeyed hearts of humankind burst open with a bang

Krakatoa of sighs
The Euxine Sea
Kneads an extra-fragrant end-time prince
A golem of dark days
Smiling faintly, coming closer
Pacing slow toward the homes and to their riddled front doors
Landing up languid from the Caucasus

Thirteen brothers call out in Slavic tongue:
Mama, mama, mama
Svoboda!

Jacob grips tight the heel of Esau
Firstborn covetous
Birthed maim
Half twin

ΙΙΙ

My hands hold your blond head
And I stroke your chestnut beard
With my thick hands
My general…
My hand-veins swell with love
For those lips of yours I never tire to kiss

Love’s lexicon are the many sum hazel hairs on my body
Where you laid yourself down over and again
After battle

I hold your blond head, my love
For the last time
Grieving for the Caucasus took you as its prize
Those great mountains
Where the sun came up today

He got eaten by the dark, weep my hand-veins
Brimming with your blood

Foreign veins fought beside you
From neighbouring lands
For you
For me

Everywhere I looked, the two of us

I am left a broken twin in two equal parts
Forged of hollow bone
Gospode
With no general
With no friend

Our fickle spring got eaten by the dark
Broken down on the front lines
Crumbling like stale bread
Foundering
A sign of mourning

Your short-cropped head beside mine
Fighter clasping fighter
My final kiss on your lips
Lips locked on lips
The little fox we raised together
After killing its mother
Hungry intertwines my legs
Like mine yours

I so wanted to live a normal life
By your side
We were robbed, my darling
They tore us from our bed
Soiling our sheets with combat boots
Like ours
Brothers in arms

We were wrong

What remains:
The warmth of my chest clinging to the chill of yours
My heart beats monotone without your heart
My fair-haired boy, every last heartbeat of mine
Is for you
Meanwhile gifts from you
Are all my coming agonies

Victorious
I shall return to my homeland heavily defeated
A refugee

Orphaned of you

Manolis Tsipos

ΑΣΤΑΘΗΣ ΑΝΟΙΞΗ

Ι
 
Ψωμί ζυμωμένο πικρό 
Προζύμι πνιγμένο σε κόκκινο κρασί
Φλογισμένο μνημείο
Αντίγραφο του αίματος των μαχητών
 
Έπεσαν οι ήρωες, μητέρα
Δεν αναδύονται πλέον από τη γη
Γέμισε κόκκαλα

Πάρτε φάτε
Προστάζει ο στρατηγός
Κόβει το πικρό ψωμί
Χοντρά κομμάτια από χοντρά χέρια
Συσπώνται οι φλέβες πάνω τους
Έχουν αφαιρέσει τη ζωή
Από τόσα πλάσματα
Πλήθος οι ανάσες που κόπηκαν
 
Μοσχοβολά το ψωμί
Αχνίζει το άλικο κρασί στο πρωινό φως
Μια αλεπού γελάει ακατάπαυστα
Δύστροπος ο φετινός Μάρτης
 
Πιείτε το αίμα που κυλά στις φλέβες μου
Προστάζει ο στρατηγός
 
Βρώμικοι μαχητές πλησιάζουν να πιούν
Δεν έχουν αποτινάξει τη σφαγή
Γαντζώθηκε στους ώμους τους σαν μαύρος κόρακας
 
Φτερά από μαύρο θράσος
Πετούν ψηλά στον ουρανό 
Κυκλώνουν τη γενοκτονία 
Σημειώνουν τον τόπο
 
Χιονίζει κόκκινο φερμένο από τη Σαχάρα
Τυφλώνεται ο κόρακας καθώς πετά
Πέφτει με γδούπο κράζοντας πάνω στο κοκκινόχωμα

Σέρνεται σκιά πάνω στη σκούρα γη
Ο βάρβαρος αχός της μνήμης
Ατμός η πρωινή ανάσα των σακατεμένων
Λείπει το πόδι, λείπει το χέρι
Κενός ο τάφος
Προσκλητήριο απόντων μελών η Ελευθερία
 
It got eaten by the dark, λένε τα ειδησεογραφικά πρακτορεία
Διαφημίσεις υγρού κρεμοσάπουνου
Πάνω σε όμορφα σώματα
 
Σλάβα! Σλάβα! ανατριχιάζει το χώμα
Γκόσποντε, ψιθυρίζει ο στρατηγός
Θάβει με τα πόδια του ένα στεγνό τομάρι αλεπούς
Η φουντωτή ουρά της παραμένει άθαφτη
Κόκκινος θύσανος
 
Πέφτει στο χώμα λίγο υγρό πικρό ψωμί 
Βουτηγμένο στο κόκκινο κρασί
Πέφτει στα γόνατα ο στρατηγός
Γλύφει το χώμα να το καθαρίσει από το πικρό ψωμί
Νοτισμένο με το κόκκινο υγρό των κεκοιμημένων
 
Χώμα στο στόμα
Χώμα και στόμα
Στόμα χωμάτινο που αφρίζει
Τα δόντια αλέθουν υδρογόνο, άνθρακα και οξυγόνο
Μύρισε άνοιξη η αιθανόλη
 
Ρίχνουν οι μαχητές αναμμένο σπίρτο εκεί που γλύφει
Αρπάζει φωτιά το χώμα
Ανάβει μονομιάς το στόμα
Φλόγα στο βλέμμα
Βλέπει τον Καύκασο


ΙΙ
 
Ορμητικά βλασταίνουν μέσα από το μαύρο χώμα
Ανθίζουν όλα μαζί τα λουλούδια της Ταυρίδας
Αστέρες, λυχνίδια, γαρύφαλλα, ντάλιες, τριαντάφυλλα, κρίνοι, γεράνια, ορχιδέες, βιολέτες, ηλίανθοι, αγιοκλήματα
Λουλούδια του πάθους από την Κριμαία
Αμαρυλλίδες, λυσίανθοι, ανεμώνες, γλαδιόλες, μπιγκόνιες, κρόκοι, κορώνες αυτοκρατορικές
Ασφόδελοι της Περσεφόνης
Υάκινθοι, νάρκισσοι, τουλίπες
Λεβάντες που μυρίζουν Μαύρη Θάλασσα
Καμέλιες, ιβίσκοι, πασχαλιές, μανόλιες, ροδόδενδρα, φρέζες, γαρδένιες, ζέρμπερες, ελικόνιες
Ορτανσίες από την Οδησσό
Ίριδες, σκυλάκια, λίλιουμ, παιώνιες, νεραγκούλες, βιβούρνα, χρυσάνθεμα, λειριά
Αμάραντοι, όπως οι πεθαμένοι
Ανθούρια
Μολουσέλες
 
Ορθώνεται ο γλυκύτερος θάνατος
Πυκνώνονται κεράσια και γίνονται τα πιο όμορφα χείλη που φτιάχτηκαν ποτέ
Σπάζουν με κρότο γλυκασμένες οι καρδιές των ανθρώπων
 
Κρακατόα στεναγμών
Ο Εύξεινος Πόντος
Πλάθει τον ευωδέστερο πρίγκιπα του τέλους
Γκόλεμ του σκοτεινού καιρού
Πλησιάζει χαμογελώντας ελάχιστα
Βαδίζει αργά προς τις διάτρητες πόρτες των σπιτιών
Νωθρά καταφθάνει από τον Καύκασο
 
Σε γλώσσα Σλαβική φωνάζουν δεκατρία αδέλφια:
Μάμα, μάμα, μάμα
Σβομπόντα!
 
Ο Ιακώβ γραπώνει τη φτέρνα του Ησαύ
Φθονεί τα πρωτοτόκια
Γεννιέται ανάπηρος
Μισός δίδυμος


ΙΙΙ
 
Κρατώ το ξανθό σου κεφάλι στα χέρια μου
Χαϊδεύω το καστανό μούσι στο πρόσωπο
Με τα χοντρά μου χέρια
Στρατηγέ μου
Οι φλέβες των χεριών μου φουσκώνουν από έρωτα
Για τα χείλη σου που δεν χορταίνω να φιλώ
 
Λεξικό της αγάπης όλες μαζί οι πολλές καστανές τρίχες στο σώμα μου
Εκεί όπου ξάπλωσες τόσες φορές
Μετά τη μάχη
 
Κρατώ το ξανθό σου κεφάλι, αγάπη μου
Για τελευταία φορά
Θρηνώ γιατί σε κέρδισε ο Καύκασος
Το μεγάλο βουνό
Απ’ όπου ανέτειλε σήμερα ο ήλιος
 
He got eaten by the dark, κλαίνε οι φλέβες στα χέρια μου
Γεμάτες με το αίμα σου
 
Πολέμησαν ξένες δίπλα σου
Από γειτονική πατρίδα
Για σένα 
Για μένα
 
Εμάς τους δύο έβλεπα παντού
 
Απόμεινα δίδυμος σπασμένος σε δύο ίσα κομμάτια
Φτιαγμένος από κούφιο κόκκαλο
Γκόσποντε 
Δίχως στρατηγό
Δίχως φίλο
 
Φαγώθηκε από το σκοτεινό η ασταθής μας άνοιξη
Χωνεύτηκε στις γραμμές του μετώπου
Θρυμματίστηκε σαν το ξερό ψωμί
Παραπαίει 
Σε ένδειξη πένθους 
 
Το κοντοκουρεμένο κεφάλι μου δίπλα στο δικό σου
Μαχητής αγκαλιάζει μαχητή
Το τελευταίο μου φιλί στα χείλη σου
Χείλη κολλούν σε χείλη
Το αλεπουδάκι που μεγαλώσαμε μαζί 
Αφού σκοτώσαμε τη μάνα του
Πεινασμένο μπερδεύεται στα πόδια μου 
Όπως εγώ στα δικά σου
 
Ήθελα τόσο πολύ να ζήσω ζωή κανονική 
Δίπλα σου
Μας έκλεψαν, καλέ μου
Μας έβγαλαν από το κρεβάτι μας με βία
Λέρωσαν τα σεντόνια μας με τις αρβύλες τους
Όμοιες με τις δικές μας
Αδέρφια
 
Κάναμε λάθος
 
Αυτό που μένει:
Η θέρμη του στήθους μου κολλημένη στο κρύο του δικού σου
Καρδιά που χτυπά μονότονα δίχως τη δική σου καρδιά
Όλοι οι χτύποι που απέμειναν, ξανθέ μου
Είναι για σένα
Δώρα δικά σου
Τα μελλοντικά μου βάσανα
 
Νικητής
Θα επιστρέψω στη χώρα μου βαριά ηττημένος
Πρόσφυγας 
 
Ορφανός από εσένα

ALL DEAD INSIDE

Long ago, when you still loved me,
one early morning you asked me,
just in passing as we chatted:
what is life, what can it be…
So I turned to you and whispered:
wine for many is the key,
some seek glory, others riches
but my love, it’s you for me.

…some seek glory, others riches
but my love, it’s you for me…

Since your heart now loves another
and has turned its back on me
I am told you often wonder
how this heart of mine still beats.
Like there were not many of us,
many others just like me:
dead and buried on the inside,
only living outwardly.

…dead and buried on the inside,
only living outwardly…

Attik

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Τον καιρό που μ’ αγαπούσες
με ρωτάς ένα πρωί
στην κουβέντα μας απάνω:
τι ’ναι άραγε η ζωή…
Τότε γύρισα και σου είπα:
γι’ άλλους είναι το κρασί,
γι’ άλλους δόξα, γι’ άλλους πλούτη
μα για μένα είσαι εσύ.

…γι’ άλλους δόξα, γι’ άλλους πλούτη
μα για μένα είσαι εσύ…

Τώρα που άλλαξε η καρδιά σου
κι έναν άλλον αγαπάς
απορείς μου λεν ακόμα
η δική μου πώς χτυπά.
Μήπως τάχα σαν κι εμένα
δεν είν’ άνθρωποι πολλοί:
από μέσα πεθαμένοι
και απόξω ζωντανοί.

…από μέσα πεθαμένοι
και απόξω ζωντανοί…

Αυτό εδώ που πας να διαβάσεις
είναι
για ανθρώπους που πρέπει
να έχουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό,
να βρουν ένα ταίρι
μην τους μετατρέψουν
σε κάποιο ζώο
της επιλογής τους
ζώο άλλο απ’ αυτό που ήδη είναι.

πολύ λίγα πράγματα
μπορούν να σε κάνουν να γελάς και
ταυτόχρονα να σου φέρνουν εμετό.

δεμένος αυτός με χειροπέδες στη ζώνη του και
με τα ρούχα του όλα σούπερ ταιριαστά
μπαίνει αυτή και κάθεται και του λέει
να μην το πάρει κατάκαρδα
γιατί απλά έτσι είναι οι κανόνες·
σουρεάλ κι αστείο μαζί.

κι όταν το σώμα της κείτεται αφύσικα στο έδαφος
απ’ την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε επειδή
είναι μες στην απόγνωση
και μες τη μοναξιά και δεν θα βρει ποτέ
τον έρωτα που χρειάζεται για να ζήσει (κυριολεκτικά μιλώ)
αρρωσταίνουμε και είναι αστείο.

όταν σκοτώνει τον σκύλο με κλοτσιές
για να αποδείξει
πως δεν τη νοιάζει τίποτα
είναι άκαρδη και θέλει να τον τεστάρει, να δει αν είναι
αρκετός, αντάξιός της
είναι όλο τραγελαφικό
και είναι αστείο.

όταν χτυπάει στο τραπέζι το κεφάλι του
ξανά και ξανά για να ανοίξει η μύτη του
να δει να τρέχει αίμα, να της μοιάσει
ώστε να βρει αυτός ελπίδα και αυτή συντροφιά
καταλαβαίνεις που το πάω.

μια στο τόσο
εμφανίζεται κάποιος
που βλέπει τα πράγματα όπως είναι,
σουρεάλ και αρρωστημένα και τραγελαφικά και
αστεία.
χαίρομαι που τα βλέπει έτσι. που τα βλέπουν έτσι.

έχουν μια σκοπιά
(ο γιώργος και ο ευθύμης – για τους συγγραφείς μιλώ)
κι αυτός μια ματιά
(ο γιώργος – είναι και ο σκηνοθέτης)
που μου έχουν αλλάξει το τρόπο που βλέπω
που κατανοώ
κι αυτό δεν ισχύει μόνο για μένα, αλλιώς
δεν θα ήσουν και εσύ εδώ
να το διαβάζεις όλο αυτό.
δεν είναι σουρεάλ;
δεν είναι αστείο;
δεν είναι αληθινό;

όταν μιλώ σπασμένα ελληνικά
ή γράφω ένα ποίημα
ή γελάω με κάτι που θα ’πρεπε να μου ραγίσει την καρδιά
ή κλαίω με μια διαφήμιση
στην προσπάθειά μου κι εγώ
να μοιραστώ κάποιο κοινό χαρακτηριστικό
να συναντηθούμε κάπου στη μέση
να μη γίνω κάποιο ζώο
νιώθω σαν ζώο πιο πολύ από ποτέ
και ίσως μερικές φορές
να είναι καλύτερα έτσι.

είναι όμως κι εκείνο το άλογο με τα πανέμορφα μαλλιά.
αστείο. σκέτο.

αυτό είναι «ο αστακός».

Emma Stone

what you are about to read
is
about people who must share a trait,
find a mate
or they will be turned
into an animal
of their choosing
from the animals they already are.

there is very little
that can make you laugh and
retch all at once.

he is handcuffed to his belt and
has all matching clothes
she comes in and sits and tells him
not to let it get him down
for these are the rules
surreal, and funny.

and when her body lies contorted on the ground
from a suicide attempt because
she’s desperate
and lonely and she’s never going to find
the love she needs to live (this is literal)
we are sick and it is funny.

when she kicks the dog to death
to prove
she does not care at all
she is heartless and wants to test him, see if he’s
up to snuff
it is grotesque
and it is funny.

when he bangs his head on the table
over and over to break his nose
to watch it bleed and be like her
so he can find hope, and she, companionship
you know what I am saying.

once in a while
somebody comes along
that sees things as they are,
surreal and sick and grotesque and
funny.
I am glad he does. they do.

they have a vantage
(yorgos and efthimis – I am talking about the writers)
and he the eyes
(yorgos – he is also the director)
that have changed the way I see
and understand
and that’s not just me or else
you wouldn’t be here
reading this.
isn’t it surreal?
isn’t it funny?
isn’t it true?

when I speak broken greek
or write a poem
or laugh at something that should break my heart
or cry at a commercial
to try to share a trait
to meet in the middle
to not become an animal
I feel more animal than ever
and maybe sometimes
that’s better.

and then there’s the horse with the beautiful hair.
just funny.

this is “the lobster.”

A collection of ritual texts, parables, and performances from one of the most singular voices in contemporary theatre.

A conference where linguists reveal the “true” origins of Greek words.
A midnight rite on the Elefsina waterfront where two siblings graft their parents’ bodies onto their own.
A laboratory of mourning that turns letters to the dead into perfume.
A cool, lethal tale about a man forewarned – by machine and committee – that he will be stabbed.

In { Etymologies and Other Rites }, language, family, and fate are laid bare on the slab. Efthimis Filippou – acclaimed screenwriter of Dogtooth, The Lobster, and The Killing of a Sacred Deer – moves between lecture, cabaret, and liturgy with a poker face that leaves space for awe. His stage world is one of rituals disguised as bureaucracies, where saints and civil servants coexist, where grief becomes procedure and humour a form of prayer. Songs flare, knives appear, miracles are audited like minutes from a meeting.

The result is hilarious, brutal, and unexpectedly tender – a theatre of reason and revelation, where etymology proves to be another form of storytelling, and where the stories we tell about words, parents, and gods are the stories that make us. Taken together, these four works form a darkly luminous cycle about belief and substitution – of tongues, bodies, and meanings – played out between the sacred and the absurd.

Includes: Etymologies (a play), Big and Small Ships (a ritual performance), Eau de Cologne (a choral device), and George (a narrative).

ON A { PHANTOM BOOK } by ERIS Press

Efthimis Filippou is a Greek writer, playwright, and screenwriter known for his audacious blending of the bureaucratic with the mythic. He has gained broad international recognition through his collaboration with director Yorgos Lanthimos, co-writing the scripts for Dogtooth, Alps, The Lobster, The Killing of a Sacred Deer, and, more recently, Kinds of Kindness. His work is characterised by a dry, deadpan voice that fuses satire, ritual, and emotional violence. In { Etymologies and Other Rites }, he extends that sensibility into a hybrid territory of lecture, cabaret, and liturgy.

He is a man of many laurels. From that beautiful city beset with reeds, set beside the sea – that is, Cannes. From the hol(l)y wood. From the upside-down forest, id est Venice. In place of words, I would rather string together many pointed, pungent, bitter laurel leaves into a wreath and crown him too in turn, this man I know so little yet understand so much.

What I understand from personal experience is that, no matter how much he has read, no matter how many films he has seen and how much music he has heard (and I am certain he has done such things in abundance), more than anything this artist has looked inside himself in ways tortuous, in ways agonising and sustained. To recover from such deep dives, once he rises worn and weary to the surface again, it tickles him to perform the following restorative exercise: to observe the tiniest of details in the people around him. And who has not felt uncomfortable when subjected to his seemingly mild and sweet brown-velvet gaze that flicks into piercing x-ray vision when turned on the person he is speaking to, or on the unsuspecting patrons of some establishment where he takes in the very nature of others as he takes his coffee.

This is how he has constructed such a personal style that pulverises its influences so completely; scholars studying this style of his meet only dead ends when seeking some provenance or some affinity. Only in painting can one perhaps find some correlation: in the tonal coldness of Edward Hopper’s colours or in the labyrinthine complexity of Hieronymus Bosch’s forms.

Distant. Not so much from an innate humility but rather the result of routine introspection – an outcome of his interiority. He is an avid diver. The physique of such solitary explorers is marked by a particular muscle tone, a tightly-wound readiness to spring into action, a call to the abyss. He does not much like labels. I asked him once: “How does it feel to be called a loghotékhnis?” [Greek akin to “wordsmith” or “litterateur.”] His answer: “These two words lóghos and tékhni [‘the word’ and ‘art’] stuck together leave me uneasy. I prefer the lightness of the word kímeno [‘text’]. There aren’t any nice [Greek] words to describe those who write. Senariográfos [‘screenwriter’] isn’t nice. Syngraféas [‘author’] isn’t nice either. Isn’t it tragic? To write, but for the words that describe what you do to be horrible? Whereas khoreftís, for example, now that’s a lovely word to describe those who dance – simple, with a nice ring to it, it’s a word that only makes them want to dance more.”

His language feels alien and yet is so simple, so familiar. Drained of every superfluous form, any pompous turn of phrase, all pretension, left relentless, unsparing, airless to the point where the words become invisible – where scenes, images and characters spring instead from the page, fully rounded and in full sound. Each piece of his writing ready to burst open like some budding enactment.

The appearance of plants and fruits and animals is something of a tonic for the reader – they leaven any human presence, which usually hides some unpleasant surprise.

There is a latent deity in the world of Efthimis Filippou: irony. Eating away at what is good but also undermining evil. Relativising things. Resituating them. Guiding you to a wry smile, to a sigh and an exclamation: I can breathe. And so, as you read or watch, love those things you hide away inside and, ultimately, love the darkness that lies inside others too. What did you ever gain by stowing it away? There she blows, look – there! Bursting out all over the place, out of every crevice, flooding us fully, sweeping both inwards and outwards, finding mimics, finding critics, and ever spreading – creeping like a spot of ink across a handkerchief. In the time of Seferis, this was ennui. In our own times, it is horror that creeps.

Certain Greek authors write so beautifully as to render themselves untranslatable. The texts of Efthimis Filippou prove promising for translation because they are written without any tricks, as natural as breathing. He has a way of hiding beauty – true art is to conceal art, as the Latin proverb goes. And his books had the good fortune to be published in the English so handsomely. They are addressed to those happy few of Stendahl.

I very much like the title Noon. A time when the light falls straight down and life’s details are intensified, overly so. But also a time when the hordes come out to play, as my mother used to say – entire battalions of dæmons.

Here tonight, in the tender embrace of Hyper Hypo, and with the propulsive backing of Alex Stavrakas, I feel those few are to be multiplied, perhaps even made many.

WHY READ EFTHIMIS FILIPPOU IN TRANSLATION? by Julia Tsiakiris

Είναι πολλές οι δάφνες του. Από την όμορφη πόλη με τους καλαμιώνες πλάι στη θάλασσα. Από το Ιερό Δάσος. Από τη Βενετία. Αντί για λόγια θα προτιμούσα να αρμαθιάσω σε μια κλωστή πολλά μυτερά, μυρωδάτα, πικρά φύλλα δάφνης και να τον στεφανώσω, και εγώ, που τον ξέρω τόσο λίγο αλλά τον καταλαβαίνω τόσο πολύ.

Εκείνο που καταλαβαίνω με τα εμπειρικά μου μέσα είναι ότι ο δημιουργός αυτός, όσο κι αν έχει διαβάσει, όσο κι αν έχει δει έργα στο σινεμά ή ακούσει μουσική —και είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά τα έχει κάνει με το παραπάνω— πιο πολύ απ’ όλα όμως έχει κοιτάξει μέσα του βασανιστικά, επίπονα, και διαρκώς. Και, για να ξεκουραστεί από αυτές τις καταβυθίσεις, όταν ανέρχεται στην επιφάνεια κατάκοπος κάνει με πολύ κέφι μια άσκηση θεραπευτική που είναι να παρατηρεί γύρω του τις παραμικρές λεπτομέρειες των συνανθρώπων του. Και ποιος δεν έχει νιώσει άβολα μπροστά σε αυτό το φαινομενικά πράο και γλυκό βλέμμα από καστανό βελούδο που μετατρέπεται σε ακτίνες Χ όταν επικεντρώνεται στον συνομιλητή ή στους ανυποψίαστους θαμώνες του μαγαζιού όπου αυτός πίνει το καφεδάκι του ρουφώντας ταυτόχρονα τις προσωπικότητες των άλλων.

Έτσι έχτισε αυτό το τόσο προσωπικό ύφος που έχει κονιορτοποιήσει τις επιρροές, και ο μελετητής του ύφους αυτού βρίσκεται σε αδιέξοδο αν γυρέψει κάποια καταγωγή ή κάποια συγγένεια. Μόνο στη ζωγραφική μπορείς να πεις ότι βρίσκεις μια σχέση με τους τόνους ψυχρότητας από τα χρώματα του Edward Hopper ή με τη δαιδαλώδη πολυπλοκότητα των μορφών του Ιερώνυμου Μπος.

Απόμερος. Όχι τόσο από φυσική σεμνότητα όσο από την συχνή ενδοσκόπηση, την εσωτερικότητα. Είναι μανιώδης δύτης. Στον σωματότυπο αυτών των μοναχικών εξερευνητών του βυθού διαπιστώνουμε έναν ιδιαίτερο μυϊκό τόνο, μια συμπιεσμένη ετοιμότητα εκτόξευσης, ένα κάλεσμα της αβύσσου. Δεν του αρέσουν και πολύ οι χαρακτηρισμοί. Μια φορά που τον είχα ρωτήσει «Πώς σου φαίνεται αν σε αποκαλούν λογοτέχνη;» αποκρίθηκε: «Αυτά τα λόγος και τέχνη κολλημένα μου προκαλούν δυσφορία. Μου αρέσει πιο πολύ η ελαφρότητα της λέξης κείμενο… Δεν υπάρχουν ωραίες λέξεις γι’ αυτούς που γράφουν. Ούτε το σεναριογράφος είναι ωραίο ούτε το συγγραφέας. Δεν είναι τραγικό να γράφεις και οι λέξεις που περιγράφουν την ιδιότητά σου να είναι άσχημες; Ενώ για παράδειγμα το χορευτής είναι μια ωραία λέξη γι’ αυτούς που χορεύουν, εύηχη, απλή τους κάνει να θέλουν να χορέψουν κι άλλο».

Η γλώσσα του μοιάζει αγνώριστη, ενώ είναι τόσο απλή και οικεία. Στραγγισμένη από κάθε περιττό σχήμα, κάθε κορόνα, κάθε ακκισμό, άτεγκτη, αμείλικτη, αποπνικτική, τόσο ώστε να γίνονται αόρατες οι λέξεις και να ξεπηδούν από τη σελίδα οι σκηνές, οι εικόνες και τα πρόσωπα σαν τρισδιάστατα και με ήχους. Κάθε γραπτό του είναι έτοιμο να σκάσει σαν το μπουμπούκι μιας αναπαράστασης.

Ευεργετική για τον αναγνώστη είναι η παρουσία των φυτών, των καρπών και των ζώων, αυτά απαλύνουν λίγο την ανθρώπινη παρουσία που συνήθως κρύβει μια δυσάρεστη έκπληξη.

Λανθάνουσα θεότητα στο σύμπαν του Ευθύμη Φιλίππου η ειρωνεία. Υπονομεύει το καλό, υποσκάπτει και το κακό όμως. Σχετικοποιεί. Αναδιατάσσει. Οδηγεί προς ένα στραβό χαμόγελο και ένα επιφώνημα: ουφ, αναπνέω. Αγάπα λοιπόν, αναγνώστη ή θεατή, αυτό που κρύβεις μέσα σου, και, στην τελική, αγάπησε και τη σκοτεινιά των άλλων. Τόσο που την καταχώνιαζες, τι κέρδισες; Να τη, πετιέται, να τη. Βγαίνει από παντού, από κάθε κόχη, και μας κατακλύζει, λαβαίνει έκταση και προς τα μέσα, και έξω, βρίσκει μιμητές, βρίσκει τιμητές κι όλο απλώνεται, απλώνεται σαν μια στάλα μελάνι στο μαντίλι. Στον καιρό του Σεφέρη ήταν η πλήξη. Στον δικό μας καιρό απλώνεται η φρίκη.

Ορισμένοι Έλληνες συγγραφείς γράφουν τόσο ωραία που καθίστανται αμετάφραστοι.  Τα κείμενα του Ευθύμη Φιλίππου είναι πρόσφορα στη μετάφραση γιατί είναι γραμμένα χωρίς κόλπα. Είναι φυσικά όπως η αναπνοή. Έχει τον τρόπο να κρύβει το ωραίο, τέχνη είναι να κρύβεις την τέχνη, που λέγαν και οι Λατίνοι. Και είχαν τύχη αγαθή τα βιβλία του να εκδοθούν και στα αγγλικά τόσο αισθητικά. Απευθύνονται στους ευτυχείς ολίγους, τους happy few του Σταντάλ.

Μου αρέσει πολύ ο τίτλος Noon. Μεσημέρι, η ώρα που το φως πέφτει κάθετα και οι λεπτομέρειες υπερμεγεθύνονται, αλλά και η ώρα που βγαίνουν τα φουσάτα, όπως έλεγε η μάνα μου, οι στρατιές των δαιμόνων.

Στην τρυφερή εδώ αγκαλιά του «Hyper Hypo» απόψε, και με την ωστική δύναμη του Αλέξη Σταύρακα, μου φαίνεται πως οι λίγοι αυτοί θα γίνουνε αρκετοί, αν όχι πολλοί.

The Manuscripts body of work, embarked upon in 1974, is one of the most important series in Niki Kanagini’s output. It revolves around a stable and lasting axis: the systematic interrogation of writing as a visual, artistic act. The artist approaches writing not as a vehicle for meaning but as a realm of gesture, rhythm, and materiality to develop a personal, non-readable form of visual language.

As dissected by the poet Manto Aravantinou, “Kanagini’s painted manuscripts offer up an opportunity for communication that is both seductive and mysterious, the tenor of which lies beyond the alphabet and precedes syntax.”

Kanagini divides these works into Manuscripts, where abstract compositions dominate, and Illustrated Manuscripts, where her writing exists alongside recognisable figurative forms. What she describes as her “obsession” with the notion of writing “as a symbol of recording human thought” can be traced all the way back to early works created during her student years in London, where her engagement with the modernist, typographic, and experimental approaches of the time laid the groundwork for her later linguistic explorations.

As she herself notes: “I find a plaque of hieroglyphics and a modern neon sign equally fascinating.”

Manto Aravanitou and Niki Kanagini punctuating a text by Tina Pandi

Η ενότητα Χειρόγραφα, που ξεκινά από το 1974, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες σειρές έργων της Νίκης Καναγκίνη. Συγκροτείται γύρω από έναν σταθερό και διαρκή άξονα: τη συστηματική διερεύνηση της γραφής ως εικαστικής πράξης. Η καλλιτέχνιδα προσεγγίζει τη γραφή όχι ως φορέα νοήματος, αλλά ως πεδίο χειρονομίας, ρυθμού και υλικότητας, αναπτύσσοντας μια προσωπική, μη αναγνώσιμη μορφή οπτικής γλώσσας.

Όπως αναλύει η ποιήτρια Μαντώ Αραβαντινού: «Τα ζωγραφικά χειρόγραφα της Καναγκίνη, μου προσφέρουν τη δυνατότητα μιας σαγηνευτικής όσο και μυστηριώδους επικοινωνίας, που το στίγμα της βρίσκεται πέρα απ’ το αλφάβητο και πριν απ’ το συντακτικό».

Η Καναγκίνη διακρίνει τα έργα της σε Χειρόγραφα, όπου κυριαρχεί η αφηρημένη σύνθεση, και σε Εικονογραφημένα Χειρόγραφα, στα οποία η γραφή συνυπάρχει με αναγνωρίσιμα εικονιστικά στοιχεία. Η «εμμονή» όπως την ονομάζει η ίδια πάνω στην ιδέα τη γραφής «ως σύμβολο καταγραφής της ανθρώπινης σκέψης», ανιχνεύεται ήδη σε πρώιμα έργα της περιόδου των σπουδών της στο Λονδίνο, όπου η επαφή με τον μοντερνισμό, την τυπογραφία και τις πειραματικές προσεγγίσεις της εποχής διαμόρφωσε το έδαφος για τις μετέπειτα γλωσσικές της διερευνήσεις.

Όπως σημειώνει η ίδια: «Με γοητεύει το ίδιο μια πλάκα με ιερογλυφικά και μια σύγχρονη επιγραφή νέον».

A man in the apartment across the way opens the fridge, a woman slices bread on a board. Are they real people? Or people pretending to be people? Set inside the frame of this lit window, their movements are no longer absorbed in their tasks; they seem instead to be playing a role for the sake of some voyeur. It seems these ingenious little beings are so cunning that they can trick the very business they’re attending to. In which case they must be laughing at me too, for watching them. Or maybe they’re offering to enter into an agreement with their audience: we’ll let you stare at us so long as you keep your window bare too.

Vassilis Karabostolis
“Part III – The Nights”, Handcrafted City: Athens Amid Yeses and Nos

Ένας άνδρας στο αντικρυνό διαμέρισμα ανοίγει το ψυγείο, μία γυναίκα κόβει ψωμί πάνω στο ξύλο. Είναι άνθρωποι ή κάποιοι που τους μιμούνται; Μέσα στο φωτισμένο κάδρο του παραθύρου, οι κινήσεις τους παύουν να είναι προσηλωμένες στο σκοπό τους και μοιάζουν να υπηρετούν ένα ρόλο για χάρη κάποιων που κρυφοκοιτάνε. Αυτά τα μικροσκοπικά και πολυμήχανα όντα είναι, φαίνεται, τόσο πονηρά, που μπορούν να κοροϊδεύουν τις ίδιες τους τις ασχολίες. Τότε θα γελάνε και με μένα που τους παρακολουθώ. Εκτός αν προτείνουν ένα συμβόλαιο με τους θεατές τους: σας αφήνουμε να μας παρατηρείτε υπό τον όρο να αφήσετε και σεις ανοιχτό το παράθυρό σας.

SELECT PROVERBS BY EDWARD TAYLOR (1991–2024)

As butter melts in heat,
so the bread hardens.

Banana falls down, no matter.
Melon falls down, it’s over.

Play basketball on a tennis court
and you’re bound to lose.

Seas in summer are warm,
but cold in winter.

Sleeping parrots have no need of knives.

You never ever know
who will wear your jacket
once you’re dead and gone.

Walk on sand and you’ll be late.

ED
You know, I really like thinking up proverbs and sayings that are all my own.
Often these proverbs make no sense and I get a thrill from people’s expressions
when they hear them, acting like they understand when really they don’t understand at all.
I’m also thrilled by the idea that one of these proverbs I’ve created might live on,
still spouted by people one hundred years from now.

Efthimis Filippou

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΓΝΩΜΙΚΑ ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΤΕΪΛΟΡ (1991–2024)


Όσο το βούτυρο λιώνει από τη ζέστη
τόσο το ψωμί σκληραίνει.

Αν πέσει μια μπανάνα στο έδαφος δεν πειράζει,
αν πέσει όμως ένα καρπούζι τότε πειράζει.

Καταδικασμένος όποιος παίζει μπάσκετ
σε ένα γήπεδο του τένις. 

Το καλοκαίρι η θάλασσα είναι ζεστή
ενώ τον χειμώνα κρύα.

Ένα μαχαίρι είναι άχρηστο
σε έναν παπαγάλο που κοιμάται.

Όταν πεθάνεις κανείς δεν ξέρει
ποιος θα φοράει το μπουφάν σου μετά.

Αν περπατάς στην άμμο
είσαι αργοπορημένος στα ραντεβού.


ΕΝΤ
Ξέρετε μου αρέσει πολύ να δημιουργώ μόνος μου
παροιμίες και γνωμικά. Πολλές φορές αυτές οι παροιμίες
δεν βγάζουν νόημα και με ενθουσιάζει το ύφος όλων όσων
τις ακούν, που συμπεριφέρονται πάντα σαν να τις καταλαβαίνουν
ενώ δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Επίσης, με ενθουσιάζει η ιδέα
ότι μπορεί να μείνει για πάντα μία από αυτές τις παροιμίες
που έχω δημιουργήσει και να τη λένε οι άνθρωποι εκατό χρόνια μετά. 

#7 THE CLOSE-UP AS PLOT TWIST

In place of overvaluing closeness: the spanning of distance. In place of history: genealogy. The close-up not as some tool for understanding or for empathy but as a means of recognition. Close reading and the anatomy of the image as an antidote to phantasmagoria. In place of twists: only turns. The lines that link our blind spots delineate – quite unexpectedly – the face of our common future.

Geli Mademli

#7 ΤΟ CLOSE-UP ΩΣ PLOT TWIST
 
Αντί της υπεραξία της εγγύτητας, η διάνυση της απόστασης. Αντί της  ιστορίας, η γενεαλογία. Το κοντινό πλάνο όχι ως εργαλείο κατανόησης ή ενσυναίσθησης, αλλά ως μέσο αναγνώρισης. Η κοντινή ανάγνωση και η ανατομία της εικόνας ως αντίδοτο στη φαντασμαγορία. Αντί της ανατροπής, η τροπή. Οι γραμμές που ενώνουν τα τυφλά μας σημεία σχηματίζουν απρόσμενα το πρόσωπο του κοινού μας μέλλοντος.

●1

Day would break in three hours.
         She stepped under the shower and let the hot water beat down hard.
         After a time, she thought of him.
         She turned to face the mirror – the green of her eyes had dimmed and her red hair seemed black and longer now, like seaweed gripping a rock.
         On the shelf under the mirror, the grey battered plastic shone in the harsh light. She reached out her hand and fingered the small buttons. Closed her eyes. And pressed REC.

●REC by Yorgos Syrmas

●1

Σε τρεις ώρες ξημέρωνε.
         Στάθηκε κάτω από το ντουζ κι άφησε το καυτό νερό να τρέξει με πίεση.
         Κάποια στιγμή τον σκέφτηκε.
         Γύρισε στον καθρέφτη – το πράσινο στα μάτια της είχε θολώσει, τα κόκκινα μαλλιά της έδειχναν μαύρα και μακρύτερα τώρα, σαν φύκια κολλημένα σε βράχο.
         Πάνω στο ράφι του καθρέφτη, το ταλαιπωρημένο γκρίζο πλαστικό γυάλιζε στο σκληρό φως. Άπλωσε το χέρι της και χάιδεψε τα μικρά κουμπιά. Έκλεισε τα μάτια. Και
πάτησε REC.

ΤΜ014 / 1989-06-28 / 00:01:27–00:03:37

[…] I did something this afternoon something secret everyone had gone for a nap I got told to go take a nap too by mum that is she said I should go nap and auntie would come by after she said auntie would come and we’d all swing by the snack bar and I said sure mum let’s all go get ice-cream after so I go and pretend I’m sleeping lay down on my bed lay like I was out cold and pressed my face deep into the pillows like I do at night but I couldn’t sleep of course because I couldn’t stop thinking about it actually it was all I could think about non-stop since yesterday non-stop seriously non-stop like this morning when I was eating breakfast I was thinking about it then too but of course he wouldn’t let me out which is just typical and so I just sat and watched TV cos it was so hot so there I was waiting in bed till they both started snoring cos I knew that when they start snoring they never wake up and when the snoring started I waited just a little longer and got up real slow so as not to wake them I passed by their open door they were sleeping on their backs with the fan on full I hadn’t put my flip-flops on so that I wouldn’t make a sound I was barefoot no flip-flops I pulled half the beads aside super carefully so that they wouldn’t bang together and make noise and slipped into the kitchen and then let them go again super carefully and the curtain swayed a bit but didn’t make any noise I went over to the door and opened it super super soft and closed it behind me super super soft then made my way down the steps it was really very hot I took the path but the paving was so hot that I ended up walking on the grass which was cool under my feet the street was deserted there was no-one about everyone must’ve been shut away at home sleeping the whole neighbourhood was taking a siesta like my parents were doing that’s what I was thinking I was the only one awake I walked over to the acacia tree and things felt better there cos there was a little shade I had a good look and I’m pretty sure I found the same thorn from yesterday this big thorn sat alongside some smaller ones [silence] I think I figured out which thorn it was I put my finger on it and pressed I pressed it and it pricked me it hurt a little I pressed a little harder and blood just bloomed a little more blood than yesterday I let my finger hang loose and the blood trickled down and a little of it dripped to the ground and a tiny bit of blood flowed round the edges of my fingernail and I saw that there was this perfect bead of blood left on the thorn and then I pressed my finger against the thorn again and it was like yesterday maybe even a little better today but yes it felt good like yesterday so very good […]

●REC by Yorgos Syrmas

ΤΜ014 / 1989-06-28 / 00:01:27–00:03:37

[…] έκανα κάτι κρυφά το μεσημέρι είχανε πέσει για ύπνο μού είχανε πει να πέσω κι εγώ για ύπνο η μαμά μού το είχε πει να πέσω για ύπνο και θα έρθει η θεία πιο μετά θα έρθει η θεία να πάμε στο αναψυκτήριο ναι μαμά τής λέω να πάρουμε παγωτό πάω κι έκανα ότι κοιμόμουν έπεσα στο κρεβάτι μου δήθεν ξερή έπεσα και έχωσα τη μούρη μου στο μαξιλάρι όπως το χώνω κάθε βράδυ αλλά εννοείται δεν κοιμήθηκα το σκεφτόμουν συνέχεια από χτες συνέχεια συνέχεια και το πρωί που έτρωγα το πρωινό πάλι το σκεφτόμουνα αλλά δεν με άφηνε ο άλλος να βγω έξω και έβλεπα τηλεόραση γιατί είχε πολλή ζέστη περίμενα στο κρεβάτι να περάσει λίγο η ώρα να αρχίσουν τα ροχαλητά που τους έχω καταλάβει όταν αρχίζουνε όταν αρχίζουνε να ροχαλίζουνε δεν ξυπνάνε ποτέ ακούω τα ροχαλητά περίμενα και λίγο ακόμα όχι πολύ και σηκώθηκα πολύ αργά για να μην τους ξυπνήσω πέρασα από την πόρτα τους κοιμόντουσαν ανάσκελα με τον ανεμιστήρα στο δυνατό δεν είχα βάλει σαγιονάρες μην κάνω θόρυβο ξυπόλυτη ήμουν δεν είχα βάλει σαγιονάρες μάζεψα τις μισές λουρίδες πολύ πολύ προσεκτικά μη χτυπήσουν μεταξύ τους και κάνουν θόρυβο πέρασα μέσα στην κουζίνα και τις ξανάφησα πολύ πολύ προσεκτικά λίγο κουνήθηκε η κουρτίνα αλλά δεν έκανε καθόλου θόρυβο πήγα στην πόρτα και άνοιξα την πόρτα πάρα πάρα πολύ σιγά την έκλεισα πάρα πάρα πολύ σιγά κατέβηκα τα σκαλιά έκανε πάρα πολλή ζέστη πήγα από το μονοπάτι και οι πέτρες ήταν ζεστές και μετά πήγα από το γρασίδι που ήτανε δροσερό στον δρόμο δεν υπήρχε κανένας θα ήταν όλοι στα σπίτια τους και θα κοιμόντουσαν όλοι στη γειτονιά σαν τους γονείς μου αυτό σκέφτηκα μόνο εγώ ήμουν ξύπνια πήγα στη γαζία κάπως καλύτερα ήταν γιατί είχε και λίγο ίσκιο κοίταξα νομίζω βρήκα το αγκάθι αυτό που ήταν και εχτές ήτανε ένα μεγάλο δίπλα σε κάτι πιο μικρά [σιωπή] νομίζω το κατάλαβα ποιο ήταν το αγκάθι έβαλα πάνω το δάχτυλό μου πίεσα πίεσα και με τρύπησε πόνεσε λίγο πίεσα λίγο ακόμα κι έτρεξε λίγο αίμα πιο πολύ από εχτές μετά το γύρισα προς τα κάτω το δάχτυλο και το αίμα έτρεξε και έπεσε λίγο κάτω και λίγο αίμα έτρεξε πάνω στο δάχτυλο και χώθηκε μέσα στο νύχι μου και πάνω στο αγκάθι είδα που είχε μείνει λίγο αίμα και το ξαναπίεσα μετά το δάχτυλο στο αγκάθι και ήτανε έτσι όπως χτες λίγο καλύτερα ήταν σήμερα αλλά ήτανε πάλι όπως χτες ωραία […]

Daybreak Christmas Eve her waters broke. An ambulance birth. Her joy brought tears. Christmas Day she is returned to find a festive cot inside her cell.

Yorgos Syrmas

Παραμονή ξημέρωμα έσπασαν τα νερά. Γέννησε στο ασθενοφόρο, πόση χαρά, την έπιασαν τα κλάματα. Ανήμερα τη γύρισαν στη Θήβα – βρήκε μια κούνια στολισμένη στο κελί της.

Whisper, whispering waves…
I have hope – hope that you know and can tell me:
My life’s one love is way out there, drilling deep for oil
Will he return to me from the sea’s embrace?

I just put our baby to bed
Moonlight streams in silver, bathes her cradle
Send me quiet word of him (how else am I to know?)
Whisper it, whisper, oh waves…

This night goes on (and on), the moon roams far away
A distant breeze sweeps over the Caspian sea-blue
Oh waters, hurry, please… I long for my love
Waves, break the good news (how my heart races!)

Swathes of blue, give my love safe passage
Let him come again, smooth-browed, resplendent
For the sons of Absheron, of our golden land
Oftentimes return in gleaming glory

Whisper, whispering waves…
I have hope – hope that you know and can tell me:
My life’s one love is way out there, drilling deep for oil
Will he return to me from the sea’s embrace?

I just put our baby to bed
Moonlight streams in silver, bathes her cradle
Send me quiet word of him (how else am I to know?)
Whisper it, whisper, oh waves…

An Azerbaijani song sung by Şövkət Ələkbərova

Pıçıldaşın, pıçıldaşın, ləpələr
Bəlkə mənə bir sözünüz var sizin
Buruq qazır mənim ömür yoldaşım
Qayıdırmı qucağından denizin?

Körpemizi yatırmışam indice
Beşiyine Ay nurunu sepeler
Sevgilimden xeber verib gizlice
Pıçıldaşın, pışıldaşın, lepeler

Gece keçir Ay dolanıb üfüqde
Göy Xezerin sinesinde meh esir
Ah tez olun darıxıram, ey sular
Müjde verin seven qelbim telesir

Mavi sular sevgilime yol verin
O qayıtsın alnı açıq üzü ağ
Çünki qızıl Abşeronun oğlunda
Bir adetdir zeferlerle qayıtmaq

Pıçıldaşın, pıçıldaşın, ləpələr
Bəlkə mənə bir sözünüz var sizin
Buruq qazır mənim ömür yoldaşım
Qayıdırmı qucağından denizin?

Körpemizi yatırmışam indice
Beşiyine Ay nurunu sepeler
Sevgilimden xeber verib gizlice
Pıçıldaşın, pışıldaşın, lepeler

LONG DISTANCE

– Yes? Yes? Yes? Yes?
– Hey. Hey, can you hear me?
– Yes?
– Want to come over?
– Yes? Where? How do I get there?

– In 150 metres, turn right.
– Yes?
– In 120 metres, turn left. In 70 metres, make a u-turn.
– Yes?
– In 221 metres, turn right.

– Yes? Hang on… I’m lost.
– You’re on your way. Coming?
– Yes?
– In 180 metres, turn right. In 80 metres…
…turn right again. In 50 metres, go straight on.

– I’m at your door.
– Come up.
– It won’t open.
– Don’t force it. Push gently.

Dimitris Papaioannou

– Ναι; Ναι; Ναι; Ναι;
– Έλα. Έλα, μ’ ακούς;
– Ναι;
– Έρχεσαι άπο ’δω;
– Ναι; Που; Πως να ’ρθω;

– Στα 150 μέτρα, στρίψε δεξιά.
– Ναι;
– Στα 120 μέτρα, στρίψε αριστερά. Στα 70 μέτρα, κάνε αναστροφή.
– Ναι;
– Στα 221 μέτρα, στρίψε δεξιά.

– Ναι; Κάτσε… Χάθηκα.
– Έρχεσαι.
– Ναι;
– Στα 180 μέτρα, στρίψε δεξιά. Στα 80 μέτρα…
…στρίψε πάλι δεξιά. Στα 50 μέτρα συνέχισε ευθεία.

– Είμαι στην πόρτα σου.
– Ανέβα πάνω.
– Δεν ανοίγει.
– Δεν θέλει δύναμη. Σπρώξε μαλακά.

During the sexual act, […] all bodies retreat into themselves,
withdrawing into that most unadulterated form of all personal silences: pleasure.

Yorgos Himonas

Kατά την ερωτική του δράση, […] το κάθε σώμα αποχωρεί,
αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή.

Isolated from all other human bodies, never consciously enjoying a blood connection with another body as does a female of the species with her foetus, nor even experiencing the outflow of blood, as she does, unless his body is subjected to violence, the male body is left solitary…

Yorgos Himonas

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της – ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό…

HAEMATA
Dimitris Kalafatis & Yorgos Simopoulos: A Correspondence (1990–1993)

Dimitris Kalafatis, a man of around 40, gashes his neck by accident in July 1989. The quite average wound that opens never heals. Yorgos Simopoulos is his closest friend at the time.

The letters exchanged between these two men over a three-year period (1990–1993) were found in pristine condition by Kalafatis’ daughter, Anna Kalafati. Their perfectly legible handwriting meant the documents could be read without any difficulty. All were written in black ballpoint pen, apart from two.

The subject matter of this written exchange does not provide a snapshot of the socio-political climate of the times in which it took place. Descriptions of places and events are often inaccurate. This may be due to the effects of certain prescription drugs or to an intentional misrepresentation of events, conversations, and dates, however neither scenario has been proven thus far.

The two men stopped corresponding suddenly in December 1993 for reasons unknown. Kalafatis died on 14 April 2001, Simopoulos four days later.

Efthimis Filippou

AIMATA
Αλληλογραφία: Δημήτρη Καλαφάτη–Γιώργου Σιμόπουλου (1990–1993)
 

Ο Δημήτρης Καλαφάτης, σαράντα περίπου ετών, σκίζει κατά λάθος τον λαιμό του τον Ιούλιο του 1989. Η μέτρια πληγή που δημιουργείται δεν κλείνει. Ο Γιώργος Σιμόπουλος είναι επιστήθιος φίλος του εκείνη την περίοδο.
 
Τα γράμματα που αντάλλαξαν οι δύο άντρες την τριετία 1990–1993 βρέθηκαν ανέπαφα από την κόρη του Καλαφάτη, την Άννα Καλαφάτη. Οι γραφικοί χαρακτήρες τους ήταν απόλυτα ευανάγνωστοι, συνεπώς δεν δυσκόλεψαν καθόλου την ανάγνωση των χειρόγραφων. Όλα ήταν γραμμένα με μαύρο στυλό διαρκείας, εκτός από δύο.

Η θεματολογία της γραπτής αυτής συνομιλίας δεν σκιαγραφεί τον πολιτικό ή τον κοινωνικό χαρακτήρα της εποχής όπου έλαβε χώρα και οι περιγραφές τόπων και περιστατικών πολλές φορές είναι ανακριβείς. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε παρενέργειες κάποιας φαρμακευτικής αγωγής ή σε εσκεμμένη αλλοίωση γεγονότων, διαλόγων και ημερομηνιών, αλλά τίποτα από τα δύο δεν έχει εξακριβωθεί μέχρι σήμερα.

Η επικοινωνία των δύο αντρών σταμάτησε αιφνίδια τον Δεκέμβριο του 1993 για άγνωστους λόγους. Ο Καλαφάτης πέθανε στις 14 Απριλίου του 2001 και ο Σιμόπουλος τέσσερεις μέρες αργότερα.

On the warm and rainy night of 7 July 1994, a 44-year-old woman suffered a tragic accident. Losing control of the moped she was riding, this woman was seriously injured when she fell on a sharp object lying on the tarmac that pierced her liver. She was immediately taken to hospital, in a coma. All the days she was there, the man she loved more than anything else in her life was constantly by her side. A man of 62, plump and in good health. Each night, the man would lay down and sleep alongside her on the hospital bed. For those few hours, until dawn, it seemed like they were both in a coma, or like they were both just sleeping. The night nurses never woke him, they would only cover him up if some foot of his slipped out from under the white hospital blanket. This is the final conversation between the organs and limbs of the man and woman’s bodies, as recorded by medical equipment a little before she died of a heart attack on 18 July 1994. This re-enactment of the conversation stays completely faithful to the one that actually took place.

LIVER by Efthimis Filippou

Το βροχερό και ζεστό βράδυ της 7ης Ιουλίου του 1994, μια γυναίκα 44 ετών είχε ένα τραγικό ατύχημα. Το δίκυκλο στο οποίο επέβαινε έχασε την πορεία του και η γυναίκα τραυματίστηκε σοβαρά καθώς, πέφτοντας στο οδόστρωμα, ένα αιχμηρό αντικείμενο διαπέρασε το συκώτι της. Μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο σε κώμα. Όσες μέρες παρέμεινε εκεί, ήταν συνεχώς δίπλα της ο άντρας που αγάπησε όσο τίποτε άλλο στη ζωή της. Ένας άντρας 62 ετών, υγιής και εύσωμος. Κάθε βράδυ αυτός ο άντρας ξάπλωνε δίπλα της στο κρεβάτι του νοσοκομείου και κοιμόταν μαζί της. Αυτές τις λίγες ώρες, μέχρι να ξημερώσει, έμοιαζαν σαν να ήταν και οι δύο σε κώμα ή σαν να κοιμούνται απλώς και οι δύο. Οι νυχτερινές νοσοκόμες δεν τον ξυπνούσαν, μόνο τον σκέπαζαν αν τύχαινε κάποιο πόδι του να βγει έξω από την άσπρη νοσοκομειακή κουβέρτα. Αυτή είναι η τελευταία συζήτηση ανάμεσα στα όργανα και στα μέλη των σωμάτων του άντρα και της γυναίκας, όπως καταγράφηκε στα ιατρικά μηχανήματα λίγο πριν αυτή πεθάνει στις 18 Ιουλίου του 1994 από ανακοπή καρδιάς. Η αναπαραγωγή της συνομιλίας είναι απόλυτα πιστή στην πραγματική.

do kisses blacken tears

Δουκίσσης Πλακεντίας
(Doukíssis Plakentías)

A phonetic translation of sorts.

WHAT’S THIS THING THEY CALL LOVE

what’s this thing, oh this thing they call love?
oh this thing, what’s this thing…
secretly driving our hearts
longed for by all it has touched

what’s this thing, oh this thing they call love?
oh this thing, what’s this thing…
tears and laughter, sunshine and rain
our life’s end, its beginning again

oh no never
were there any lips that could
say it once
then not say it again for good…

what’s this thing, oh this thing they call love?
oh this thing, what’s this thing…
that makes us all sing the same tune:
I love you, I love you, I love you…

Sophia Loren & Tonis Maroudas

ΤΙ ΕΙΝ’ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΓΑΠΗ

τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη;
τι είν’ αυτό, τι είν’ αυτό…
που κρυφά τις καρδιές οδηγεί
κι όποιος το ’νιωσε το νοσταλγεί

τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη;
τι είν’ αυτό, τι είν’ αυτό…
γέλιο, δάκρυ, λιακάδα, βροχή
της ζωής μας και τέλος κι αρχή

ποτέ,
ποτέ κανένα στόμα
δεν το ’βρε
και δεν το ’πε ακόμα…

τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη;
τι είν’ αυτό, τι είν’ αυτό…
που σε κάνει να λες το σκοπό
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ…

Before he gets the chance to properly bloom, he wilts upon contact with a reality that is brutal and anything but benevolent. Today, a young man must come of age before his time! And this is an early passing of his youth. He must taste, as soon as possible, the forbidden fruit and be cast out in order to face down the world in which he is called upon to live. But it is a bumpy landing, more often than not. Most youths are not yet ready when forced to adapt, and so fall victim to all those avenues that promise them escape and redemption. And this is a premature death.

Stelios Lydakis

Πριν προλάβει καλά-καλά να ανθίσει μαραίνεται στην πρόσκρουσή της με μία πραγματικότητα τραχιά και καθόλου ευνοϊκή. Σήμερα ο νέος πρέπει να μεγαλώσει πριν την ώρα του! Και αυτός είναι ένας πρώιμος θάνατος της νιότης του. Πρέπει να δοκιμάσει, όσο γίνεται γρηγορότερα, τον απαγορευμένο καρπό και να υποστεί την έξωση για να ανταποκριθεί στον κόσμο που καλείται να ζήσει. Όμως η προσγείωση είναι ανώμαλη τις περισσότερες φορές. Πολλοί νέοι δεν είναι ώριμοι για την επιτακτική προσαρμογή κι έτσι γίνονται θύματα όλων των μέσων που τους υπόσχονται φυγή και λύτρωση. Και αυτό είναι ένας πρόωρος θάνατος.

Queer performativities emerged from a point of disconnect and deep-rooted schism from traditional (gay) codes and aesthetics, but this ‘emotive turn’ was only made possible once artists adopted irony, volatility, and ‘monstrosity’ as tools for overturning older ‘incarnations’ and aesthetic performances of the body.

[…]

Political strategies for the ‘normalisation’ of lesbian and gay lives in accordance with prevailing heteronormative values (monogamy, marriage, family) constitute a move away from the ‘freer’ queer biopolitics of the 1980s and ’90s, delineating a powerful line of resistance between the ‘diseased’ past and the ‘healthy’ present of a new existential mode within ‘heteronormative tyranny’ that seeks to present homosexuals as normal persons integrated into the ‘realm of dominant ideology.’

George Sampatakakis

Οι κουίρ παραστασιακότητες προέκυψαν σε ένα σημείο αποσύνδεσης και ριζικού σχίσματος από τους παραδοσιακούς (gay) κανόνες και αισθητικές, αλλά αυτή η «συγκινησιακή στροφή» κατέστη δυνατή μόνο όταν οι καλλιτέχνες υιοθέτησαν την ειρωνεία, την αστάθεια και την «τερατωδία» ως εργαλεία αναίρεσης των παλιών «σωματοποιήσεων» και αισθητικών επιτελέσεων του σώματος.

[…]

Οι πολιτικές στρατηγικές «κανονικοποίησης» των λεσβιακών και γκέι ζωών σύμφωνα με κυρίαρχες ετεροκανονικές αξίες (της μονογαμίας, του γάμου και της οικογένειας) συνιστούν μια απομάκρυνση από τις περισσότερο «ελεύθερες» κουίρ βιοπολιτικές του 1980-1990, ορίζοντας μια ισχυρή αντίσταση μεταξύ του «μολυσμένου» παρελθόντος και της «υγιούς» νέας κατάστασης της ύπαρξης μέσα στην «ετεροκανονική τυραννία», που θέλει να παρουσιάζει τους ομοφυλόφιλους ως κανονικούς και εναρμονισμένους στο «πεδίο της δεσπόζουσας ιδεολογίας».

Remainders,
nestled close,
milling about,
together pressed.

video made for the DIVERSITY FESTIVAL

Post-party balloons shot at Watermill.

crack on my back and it’s hard to move
going too fast and I have to prove
I’m worthy
I’m worthy

shaking my ass like a chipmunk
looking at you brings the funk back
are you with me?
you’re with me
you’re with me

hey babe, don’t you wait on me
hey babe, don’t you wait on me
don’t you wait on me

little too much is about to turn
again and again, when am I to learn
pretty baby
my baby

mother ship calls and I’m out the door
my favorite one, how you come for more
how you come
for more
you come for more

hey babe, don’t you wait on me
hey babe, don’t you wait on me
don’t you wait on me

WAIT ON ME by Σtella

A music video (unofficial, unreleased, unearthed).

Medea, twice barbarian – in lineage and in love. […]

Now she withdraws deeper and deeper into the darkness that is love – love must contain darkness if the absence of the other is to remain unseen; the barbarian love of Medea must have contained great darkness since Jason was never with her: not now, and so not ever. But she was always there, she will be there till the end […]; she never emerged from her darkness – and her ultimate act of love towards Jason is to violently force him to face her inside the pain he feels for his murdered children. She is not to blame, she has no other means – there is no other emotion of his to use: his pain for his children is her final, her sole contrivance to yoke him into a most tortured and most true (for no other truth remains in their marriage) union with her. She does not care. Jason enters into darkness.

Yorgos Himonas

Δὺο φορὲς βάρβαρη ἡ Μήδεια – ἀπὸ καταγωγὴ κι ἀπὸ ἔρωτα. […]

Τώρα ἀπομακρύνεται ὅλο καὶ βαθύτερα στὸ σκοτάδι ποὺ εἶναι ὁ ἔρωτας – πρέπει νὰ ἔχει σκοτάδι ὁ ἔρωτας γιὰ νὰ μὴ φαίνεται ὅτι ὁ Ἄλλος λείπει, πρέπει νὰ ἔχει πολὺ σκοτάδι ὁ βάρβαρος ἔρωτας τῆς Μήδειας ἀφοῦ ὁ Ἰάσονας δὲν ἦταν ποτὲ μαζί της: δὲν εἶναι τώρα κι ἄρα δὲν ἦταν ποτέ. Ἀλλὰ ἐκείνη ἦταν ἀπὸ πάντα ἐκεῖ, θὰ εἶναι ἐκεῖ ὥς τὸ τέλος […]∙ δὲν βγῆκε ποτὲ ἀπὸ τὸ σκοτάδι της – καὶ ἡ ἔσχατη ἐρωτικὴ πράξη της πρὸς τὸν Ἰάσονα εἶναι νὰ τὸν ἀναγκάσει, μὲ τὴν βία, νὰ συναντηθεῖ μαζί της μέσα ἀπὸ τὸν πόνο του γιὰ τὰ σκοτωμένα του παιδιά. Δὲν φταίει αὐτὴ, δὲν ἔχει ἄλλον τρόπο, γιατὶ κανένα ἄλλο συναίσθημά του δὲν βρίσκει – δὲν ὑπάρχει, γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσει: ὁ πόνος του γιὰ τὰ παιδιά, εἶναι τὸ τελευταῖο, τὸ μοναδικὸ τέχνασμά της ποὺ θὰ τὸν ὑποτάξει στὴν πιὸ μαρτυρικὴ, στὴν πιὸ ἀληθινὴ (γιατὶ δὲν ἔμεινε καμμιὰ ἄλλη ἀλήθεια ἀπὸ τὸν γάμο τους) ἕνωσή του μαζί της. Δὲν τὴν ἐνδιαφέρει. Ὁ Ἰάσονας μπαίνει στὸ σκοτάδι.

…the fundamental rule that governs and gives structure to Greek thought and Greek art [is] due measure. When considering this concept, we must fully comprehend the way in which this due measure is utilised and applied by Greek artists – for whom due measure means not constriction, curtailment, or inhibition; it means, above all else, danger: to make measured that which is beyond measure.

Greek tragedy is the sole literary form in the history of art that manages – at least with such clarity, such logic – to walk the agonisingly fine line between (and to combine) the cosmos and chaos, order and anarchy – and moreover to do so while placidly hiding its anguish behind the grand, robust forms of its structures…

Yorgos Himonas

…ὁ θεμελιώδης κανονισμός ποὺ διέπει καὶ οργανώνει την ελληνική σκέψη καὶ την ελληνική τέχνη [εἶναι] τὸ μέτρο. Μὲ τον όρο, νὰ εννοήσουμε πλήρως τὸν τρόπο χρήσης, ἐφαρμογῆς αύτοῦ τοῦ μέτρου από τὸν Ἕλληνα δημιουργό – γιὰ τον ὁποῖο μέτρο δὲν σημαίνει συμπίεση, ἀναχαίτιση, ἀπαγόρευση· σημαίνει προπάντων κίνδυνο: νὰ έπιβάλει μέτρο σ᾽ ἐκεἶνο ποὺ δὲν ἔχει μέτρο.

Ἡ ἑλληνικὴ τραγωδία εἶναι ὁ μοναδικός – τουλάχιστον τόσο καθαρά, τόσο λογικά – στὴν ἰστορία τῆς τέχνης λόγος ποὺ ἐπιτυγχάνει αὐτὴν τὴν ἀγωνιώδη άκροβασία (καὶ συνεργασία) ἀνάμεσα στὸν κόσμο καὶ στὸ χάος, στὴν τἀξη καὶ τὴν ἀναρχία – καὶ μάλιστα κρύβοντας ἀτάραχα τὴν ἀγωνία του, πίσω ἀπὸ τοὺς μεγάλους, ἁδροὺς ὄγκους τῶν κατασκευῶν του…

CERCIS SILIQUASTRUM, JUDAS TREE

black mud, soft
wet and thick
white arms, hairy
fat and stiff
tree with little purple flowers
on branches soaring high

secretly we water it
with water, milk and sperm
so that there’s shade in early morn
at dawn in which the dog
can sit and lick most carefully
its belly and both ears

so that we too can lick ourselves
when you yourselves head off
can sit and stay out late just like
two mountains or two moons
can sit and say it cannot be
or can it be? who can it be?

it cannot be, or can it be? who can it be?
it cannot be, or can it be? who can it be?
it cannot be, or can it be? who can it be?
it cannot be, or can it be? who can it be?
let it be us or else it cannot be nobody ever.

Efthimis Filippou

ΚΕΡΚΙΣ Η ΚΕΡΑΤΙΝΟΕΙΔΗΣ, ΚΟΥΤΣΟΥΠΙΑ

λάσπη μαύρη, μαλακή
και υγρή και πηχτή
χέρια άσπρα τριχωτά
και χοντρά και σκληρά
δέντρο με άνθη μωβ μικρά
και κλαδιά ως ψηλά
            
το ποτίζουμε κρυφά
γάλα, σπέρμα και νερά
να έχει ίσκιο το πρωί
την αυγή το σκυλί
για να γλείφεται καλά
στην κοιλιά, στα αυτιά
            
να γλειφόμαστε κι εμείς
όταν φεύγετε εσείς
να καθόμαστε ως αργά,
δυο φεγγάρια, δυο βουνά
και να λέμε δεν μπορεί,
ή μπορεί, ποιος μπορεί?
            
δεν μπορεί, ή μπορεί, ποιος μπορεί;
δεν μπορεί, ή μπορεί, ποιος μπορεί;
δεν μπορεί, ή μπορεί, ποιος μπορεί;
δεν μπορεί, ή μπορεί, ποιος μπορεί;
ή εμείς, ή κανείς δεν μπορεί ποτέ. 

Between two hills, beyond a river and beside a temple of luck, ancient Athenians ran their races. Once outside the city walls, today this stadium lies bang in the heart of a vast urban sprawl.

A place for all Athens (“Panathenaic”) and beautifully marbled (“Kallimarmaro”), the stadium was rebuilt by a Zappa (Evangelos not Frank) to host the first modern Olympic Games in 1896. Here too lies the finish line of the classic marathon, which sets out from a town some 26 miles outside Athens that gave the race (also run around the world) its name.

The river, now hidden under a road, still runs its course. And the city still runs its race. In the heat of the day, tourists come take victory laps around the stadium’s bottom track while locals run along the horseshoe rim at its top. In the cool of the night teenagers break in and bring the love, sitting on the steps to drink and kiss. Hearts beat faster here, breathless from sport or love or wonder.

“The Race” traces the pulse of this place. The blood-pumping thrill of the chase to get higher, faster, harder. And the desire to get far from it all: to escape, from yourself or with someone else.

The track inspired a loving video-look at all kinds of athletes as they train across the city of Athens. It’s got it all: a veritable alphabet of sports (archery, boxing, crossfit, dance, equestrian, fencing and golf), pole-dancers and ping-pong players, horse riders and rock climbers, contenders under water (rugby) and on wheels (skateboarding), sporting women and men in all their sweat-steaming, heart-racing beauty.

“The Race” is Σtella’s second release on Arbutus Records. Run with it.

thoughts on THE RACE, a song by Σtella

Video directed by Σtella.

IMPLORATIO

The sea folded a sailor into her deep.
His mother —how could she know?— goes and lights
before the Virgin, at her icon, a tall candle
for his quick return and for kind skies—
one ear listing always to the wind.
She prays. She implores. Meanwhile
the likeness listens, solemn and in sorrow,
knowing he will never come, her longed-for son.

Constantine Cavafy

ΔΕΗΣΙΣ

Ἡ θάλασσα στὰ βάθη της πῆρ’ ἕνα ναύτη.—
Ἡ μάνα του, ἀνήξερη, πιαίνει κι’ ἀνάφτει
στὴν Παναγία μπροστὰ ἕνα ὑψηλὸ κερὶ
γιὰ νὰ ἐπιστρέψει γρήγορα καὶ νᾶν καλοὶ καιροὶ—
καὶ ὅλο πρὸς τὸν ἄνεμο στήνει τ’ αὐτί.
Ἀλλὰ ἐνῶ προσεύχεται καὶ δέεται αὐτή,
ἡ εἰκὼν ἀκούει, σοβαρὴ καὶ λυπημένη,
ξεύροντας πῶς δὲν θἄλθει πιὰ ὁ υἱὸς ποῦ περιμένει.

A black-wrapped body toys with artefacts – cyan gel, smoke puff, bulb dangle, nylon sliver, perspectival mirror – against an industrial whiteness.

A photographic lens snatches instants and instances of movement – gravities and air flows and breaths made manifest, Bacon-esque distortions of bodily form, streak traces of light – as only it can.

A seemingly real-time editing process reanimates one-thousand-plus images before our eyes to make a post-engineered stop-motion choreography.

Three outlooks – a performer interacting with objects and space across time in illusory ways, captured by an active and shifting photographer in flashes that are then layered and cut anew by an editor – combined to create a sc(re)enic event.

The playful post-production process has ultimate power over the proceedings. Elements are isolated, resized and reframed, glitched and swiped and spliced, intensified, contrasted and collapsed. We hear the keyboard tap of the creator, correlations coughed into place. See windows into windows hiding windows over windows chasing windows.

Singular objects, from myriad places and moments, are conjured into the construct of a singular on-screen timeline and setting. Other bodies are recomposed from fragments of the same body, its chorus of movements multiplied, remixed and reimagined. Actions are set free from their own times and spaces to dance in concert.

Light and illusion, space and time made continuous across timeframes and perceptions, in parallel with actions, movements and positions.

L.I.S.T./ing – light and illusion, space and time, made motion.

thoughts on L.I.S.T./ING by Michalis Theophanous

A video dance piece.

give me a coin
I’ll make a fortune
out of nothing at all
I’ll go through deserts
but you won’t see me crawl
and if I meet you on the way
I’ll be whole

somebody said
you had to leave
so you packed up your bag
went overseas
out to Libya land
you started off by making
holes in the sand

LIBYA by Σtella

A music video.

This is it. The moment of truth.

Isn’t it wonderful?

Efthimis Filippou & Yorgos Lanthimos

Έφτασε η κρίσιμη στιγμή.
Δεν είναι καταπληκτικό;

water / birth / babe / floating with eyes open / without remembrance but with knowledge / DROWNING IN A TEASPOON OF WATER / little one / first in first dive first swim / armbands, grandmas, grandpas / sea pebbles for toys, sea urchins for food / dive under / holding our breath, a contest, counting up / one two three four five six seven eight nine ten and on / water in our ears / two pebbles clacked near eardrums, heads waggled / daddy / dinghy, towel, hugged tight / sea-rinsed peach / brother / bathtub for a homeland, bare in the water / mummy / the water, you and me, us three / out in the rain, mouths open, heads cricked skyward / DROWNING IN A TEASPOON OF WATER / a little later / rivers lakes boats isles riverboats caiques nets masks flippers / dives off high rocks / caves low in said rocks / sea strata / sandy shore and shingle / fishes and frogs / even later / bathtub still a homeland / warm water, on the cusp of sleep / dive under / whole world underwater / no fish live on land nor flowers in sand (this is a song) / tap / morning / hands and eyes and mouth all washed with water / first breath / first life / soap toothpaste / someone waters lemon trees, plants in flower, the vegetable patch / DROWNING IN A TEASPOON OF WATER / water fight summertime water pistols / splashing in fountain in square / black fish in bowl / bad luck / aquarium / a glass of water quick a glass of water / later still / the sea, night / no moon / phytoplankton from phyto and plankton meaning plant and wandering adrift / every move a luminescence / water brims stars, stars fringe body / a wellspring of dreams in actuality / DROWNING IN A TEASPOON OF WATER

Dimitra Kolokytha

νερό / γέννηση / μωρό / επιπλέω και ανοίγω τα μάτια / δεν θυμάμαι αλλά γνωρίζω / ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΝΕΡΟ / παιδί / η πρώτη βουτιά το πρώτο κολύμπι / μπρατσάκια , γιαγιάδες και παππούδες / οι πέτρες παιχνίδια, οι αχινοί φαγητό / μακροβούτι / κρατάμε την αναπνοή όσο πιο πολύ μπορούμε και μετράμε / ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά, οκτώ, εννιά, δέκα… / νερό στα αυτιά / χτυπάμε δυνατά δύο πέτρες κοντά στο αυτιά και κουνάμε το κεφάλι / μπαμπάς / βάρκα φουσκωτή, πετσέτα και αγκαλιά / ροδάκινο πλυμένο στην θάλασσα / αδερφός / η μπανιέρα ο τόπος μας , γυμνοί μέσα στο νερό / μαμά / το νερό, εσύ και εγώ , εμείς / βγαίνουμε έξω στην βροχή και ανοίγουμε το στόμα μας με το κεφάλι προς τον ουρανό / ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΝΕΡΟ / αργότερα / ποτάμια λίμνες καράβια νησιά ποταμόπλοια καΐκια δίχτυα μάσκες και βατραχοπέδιλα / βουτιά από ψηλά βράχια / σπηλιές μέσα στα βράχια / στρώματα θαλάσσης / άμμος και βότσαλα / ψάρια και βατράχια / λίγο πιο μετά / ν μπανιέρα συνεχίζει να είναι ο τόπος μας / ζεστό νερό, παραλίγο ύπνος / κατάδυση / ο κόσμος κάτω από το νερό / στην στεριά δεν ζει το ψάρι ούτε ο ανθός στην αμμουδιά (τραγούδι) / βρύση / πρωί / πλένω χέρια πλένω μάτια πλένω στόμα πλένω με νερό / η πρώτη αναπνοή / η πρώτη ζωή / σαπούνι οδοντόκρεμα / κάποιος ποτίζει λεμονιές και λουλούδια και λαχανικά / ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΝΕΡΟ / μπουγέλο καλοκαίρι νεροπίστολα / βουτιά στο σιντριβάνι στην πλατεία / μαύρο ψάρι μες στην γυάλα / γρουσουζιά / ενυδρείο / ένα ποτήρι νερό γρήγορα ένα ποτήρι νερό… / ακόμα πιο μετά / θάλασσα, νύχτα / χωρίς φεγγάρι / φυτοπλαγκτόν «φυτό» και «πλαγκτός» που σημαίνει ταξιδευτής-περιπλανώμενος / κάθε κίνηση και λάμψη / αστέρια μέσα στο νερό ,αστέρια γύρω από το σώμα / πηγή ονείρων στην αλήθεια / ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΝΕΡΟ

PEOPLE (SORT OF) SAID:
A HAIKU PANORAMA

ABOUT ELENIT

animal babble

never seen anything worse

if this is art then

GEORGIA

ό,τι χειρότερο έχω παρακολουθήσει ποτέ στο θέατρο
δεν ήξερα τι είδα αν εκτυλίχθηκε στο τρελοκομείο ή κάπου αλλού
κοντοί παραμορφωμένοι τύποι που έκραζαν σε μια διάλεκτο κότας
αν αυτό είναι τέχνη τότε δεν μου κάνει
ΤΖΩΡΤΖΙΑ

really quite pleasant
made me laugh and think things through
as it held me tight

MARKOS

πολύ ευχάριστη παράσταση
διασκέδασα και με έκανε να σκεφτώ
ΜΑΡΚΟΣ

sound lights sets costumes

such attention to detail

freedom in chaos

CHRISTINA

υπέροχη παράσταση
όλα ήταν υπέροχα με τρομερή προσοχή στη λεπτομέρεια
η στιγμή που το κοινό συνειδητοποιεί ότι καλείται να συμμετέχει στο χάος και
αποενοχοποιείται το γέλιο του είναι απελευθερωτική
πέρα από τους άψογους επί σκηνής συντελεστές αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και
σε όσους επιμελήθηκαν ήχο, φωτισμό, σκηνικά και κουστούμια
ΧΡΙΣΤΙΝΑ

stuffed full made me mad
learned to love simplicity
when it was over

HARA

μετά την παράσταση εκτίμησα την απλότητα
εκνευριστικό μπούκωμα από ερεθίσματα
ΧΑΡΑ

athens has not seen
movements and images made
so challengingly

LEONIDAS

δημιουργία εικόνα κίνηση
δύσκολη παράσταση
πρωτόγνωρη στο αθηναϊκό κοινό
ΛΕΩΝΙΔΑΣ

a pinched pretend blurred
triumph of confused foul art
barbican my arse (OR: boo a ha ha ha)

ONE-TWO-THREE

«ο δημιουργός που ταρακούνησε το μπάρμπικαν και
το παλαί ντε τοκυό»
μπουάχαχαχα
τσιμπάμε ωρέ κλεφτόπουλα;
ό,τι πιο θολοκουλτουριάρικο, συγχυσμένο και
καρακαταψωνισμένο παράγεται εντός ψωροκώσταινας θα
βρει στέγη στη… στέγη
ανακηρύσσεται πανηγυρικά σε μαικήνα των κακών τεχνών
ε δεν είναι και λίγο
ΕΝΑ-ΔΥΟ-ΤΡΙΑ

atmosphere like glue
jodorowsky lynch fever
with japanese subs

MANOS

υπήρχαν και κάποιες καλές στιγμές εντυπωσιακής εικονοπλασίας
υπήρχαν στιγμές που φωτισμός και
μουσική δημιουργούσαν μια καθηλωτική ατμόσφαιρα
αλλά για το ενενήντα πέντε τοις εκατό της παράστασης και
του χρόνου που παρακολουθούσα ένιωθα ότι
ήταν σαν να έβαλαν τον σεφερλή με τριάντα-εννιά πυρετό να
δει χοντορόφσκι και λιντς με ιαπωνικούς υπότιτλους και
να του είπαν καν᾽ το τώρα επιθεώρηση
αυτά
ΜΑΝΟΣ

one thing is for sure
no dance no sense no nothing
fake acting fake art

LINA

το σίγουρο είναι ότι δεν θα δείτε χορό
μόνο ακαταλαβίστικη φλυαρία, τίποτα το πρωτότυπο
δήθεν τέχνη, δήθεν θέατρο
μακριά
ΛΙΝΑ

worth a look this thing
cutting edgy pioneer
few are those who dare

PANAYIOTA

πρωτοπορία
αξίζει να δείτε τέτοια παράσταση γιατί
σε αυτή την χώρα λίγοι τολμούν
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ

got no idea
almost twigged but then was lost
pretty’s not enough

PANAYIOTIS

ειλικρινά δεν ξέρω τι είδα
φύγαμε με πονοκέφαλο
πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα
εκεί που νομίζεις ότι κάποιο νόημα έβγαλες, εκεί το χάνεις
το εύρημα με τους διάλογους, να μιλάνε ακαταλαβίστικα ώστε
να περνάνε τα αισθήματα στον θεατή, δεν λειτουργεί καθόλου
έχει δυο-τρεις στιγμές που αυτό που βλέπεις σε ικανοποιεί έστω αισθητικά
αλλά δεν είναι ικανές να σε αποζημιώσουν για όλο το υπόλοιπο
προσωπικά το έργο με έχασε όταν βγήκε ο ρόλος της νοικοκυράς με
καρέ μαλλί και μουστάκι, αντιγραφή των vermillions από τη σειρά legion
εκεί συνειδητοποίησα και γιατί ο σκηνοθέτης επέλεξε
ο πρωταγωνιστικός ρόλος να ακούγεται με auto-tune
οι ηθοποιοί είναι ήρωες που κατάφεραν να
υπηρετήσουν αυτό το «θέαμα» όσο καλύτερα μπορούσαν και
μόνο για αυτό χειροκρότησα στο τέλος και έβαλα δύο αστέρια
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

went wary but wait
singular special vision
left warmed by a dream

NIKOS

πήγα στην παράσταση διστακτικός
το θέαμα όμως ήταν τελικά πολύ ιδιαίτερο και
ξεχωριστό σε σχέση με ό,τι άλλο έχω παρακολουθήσει
έφυγα και αισθανόμουν ότι παρακολούθησα την τρέλα και
τη ζεστασιά ενός ονείρου
χαίρομαι που το είδα εν τέλει
ΝΙΚΟΣ

WHY DO I MAKE FILMS?

Ten years ago, Ciriaco Tiso and I wrote this little manifesto together. It is one I still subscribe to.

We Declare:


Cinema is not the work of big budgets.


Cinema is not the work of film stars.


Cinema is not spectacle made by multinational companies.


Cinema is not videotape recording.


Cinema is not films made to play on television.


Cinema is not the didactic sermons of specialists.


Cinema is not the work of gorgeous cinematography, perfectly framed shots, crystal clear and conventional soundtracks, lavish production design.


Cinema does not exist without film stock. And a film only exists when a filmmaker takes stock of things deep down inside and NOT when dumb decisions are taken by arts programmers and cultural string-pullers, by bullshit producers, business executives, and sundry officials, by bankers, bureaucrats, and subordinates.


Cinema is films that are our own.


Cinema is the rejection of jargon and semiotics.


Cinema is the place where you and I meet, where the Self embraces the Other.


Cinema is all the films never made but still ecstatically seen in the great big bang of existence.


Cinema is the liberating preoccupation of the marginalized seeking out their own cosmos.


Cinema is a place of damnation and intoxication.


Cinema is ongoing reflection on being.


Cinema is society propagating itself on the basis of just one condition: to allow Being and (cosmic) Time to emerge through the prism of contemplation.


Cinema is a point of conflictive convergence between the real and the inconceivable, the imaginary and the unachievable.


Cinema is at once the following promise and threat: the return of all that is elusive, the daring of all that is unexpected.


May 1987

Stavros Tornes

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΩ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ;

Πέρασαν δέκα χρόνια πού συντάξαμε μαζί με τον Τσιριάκο Τίζο τούτο το μικρό μανιφέστο. Ακόμα το πιστεύω.
 
Ισχυρισμός:
 
Ο κινηματογράφος δεν είναι το έργο των δισεκατομμυρίων.

Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο αστέρων.

Ο κινηματογράφος δεν είναι το θέαμα των πολυεθνικών.

Ο κινηματογράφος δεν είναι εγγραφή βιντεοταινίας.

Ο κινηματογράφος δεν είναι οι ταινίες που παίζονται στην τηλεόραση.

Ο κινηματογράφος δεν είναι τα δασκαλέματα των ειδικών.

Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο της όμορφης φωτογραφίας, του τέλειου πλαισίου, της καθαρής και κατά συνθήκη ηχητικής μπάντας της πλούσιας σκηνογραφίας.

Ο κινηματογράφος δεν υπάρχει χωρίς φιλμ. Αλλά φιλμ υπάρχει μόνο όταν ξεκινά από την απόφαση βαθιά μέσ’ απ’ τα σπλάχνα εκείνου που το κάνει και ΟXΙ από την ηλίθια αποφασιστικότητα των προγραμματιστών, χειριστών της κουλτούρας, παραγωγών της ψωλής, στελεχών επιχειρήσεων, λειτουργών διαφόρων, τραπεζιτών, γραφειοκρατών, βοηθητικών.

Ο κινηματογράφος είναι τα δικά μας φιλμ.

Ο κινηματογράφος είναι η άρνηση του τεχνικισμού και του σημειολογισμού.

Ο κινηματογράφος είναι ο τόπος που εσύ και εγώ γνωριζόμαστε, «εγώ» και άλλοι αγκαλιαζόμαστε.

Ο κινηματογράφος είναι όλα τα έργα που δεν έγιναν αλλά θεάθηκαν εκστατικά μέσα στην έκρηξη της ύπαρξης.

Ο κινηματογράφος είναι ή απελευθερωτική προσήλωση του περιθωρίου στην αναζήτηση του ατομικού του κόσμου.

Ο κινηματογράφος είναι ο χώρος της κατάρας και της μέθης.

Ο κινηματογράφος είναι αιώνια αναλογία του Είναι.

Ο κινηματογράφος είναι η κοινωνία που αναπαράγεται κάτω από μια μοναδική συνθήκη: να αφήσει να διαφανεί το είναι, ο Χρόνος (Κόσμος), πίσω από της πλευρές του λογισμού.

Ο κινηματογράφος είναι το σημείο συνάντησης-σύγκρουσης μεταξύ του πραγματικού και του αδιανόητου, του φανταστικού και του αδύνατου.

Ο κινηματογράφος είναι αυτή η υπόσχεση-απειλή: η επιστροφή του ασύλληπτου, η τόλμη του απρόβλεπτου.

Μάϊος 1987

Σtella makes her Sub Pop debut with the mesmerizing Up and Away, an old-school pop paean to the pangs and raptures of love. From the Greek folk-inflected get-go, we’re caught in Σtella’s world – and she delivers.

For her fourth album, the singer-songwriter joined forces with artist and producer Tom Calvert (aka Redinho). Theirs was a match made in Athens and the results are heavenly. Tom caught one of Σtella’s gigs on a visit to the city. He reached out, they started hanging out, and the pair soon clicked creatively. Both mention chemistry when asked about their collaboration and it’s clear, from what we hear, they had it in spades. The meld is seamless.

Σtella’s songs have always riffed on American and Greek mid-century pop but Up and Away doubles down on the vintage aesthetic. Tom says he styled the record “as if it was a rare gem from the ’60s found in a box of records in Athens,” and Σtella notes she was ready for a more “deeply Greek touch – it felt comfortable and right, smoothly fusing with the pop.” The bouzouki appears on a full five tracks played by Christos Skondras who, she says, “was brilliant at improvising,” while Sofia Labropoulou on the kanun “brought an insane amount of dreaminess to the last two songs. Having these amazing musicians play for Up and Away – I couldn’t be more grateful.”

While not exclusively a confessional artist, Σtella is always intimate – when she sings, it’s personal. She says she writes “about things I feel passion for. Stories about me, about others, about all that’s there in love and war.” Though she won’t be drawn on more private inspirations for this album (“There were one or two interesting things going on in my life, but we won’t be going into those…”), Σtella will say she was “in a very emotional state at the time, which came through in the lyrics and vocals.” And it’s true, her honeyed voice – layered in those unmistakable harmonies of hers – thrillingly runs the gamut from tender to terse, by turns bracing and smitten, aching and forlorn.

But it’s the lyrics that feel key. Across her output, Σtella has proven herself a strong storyteller, and Up and Away is no exception (the guise of the medieval bard she assumes on the cover is telling). Past releases have been studded with gem-like vignettes – a diverse array of stories set tightly together to form non-linear narratives unified by emotion. Her latest feels singular in that it seems to trace a longer-form tale across songs, with each track escalating the record’s erotic arc. Rollicking album opener “Up and Away” launches us headlong into an all-consuming affair. She’s caught, she shivers, thrilled by a new beginning, the sweetness of her vocals offset by vertiginous, blistering blasts of bouzouki. And so the sensual scene is set.

Languorous “Nomad” sees her fall deeper, groove slower into love. Imbued with a tender urge to understand the other, and tinged with sadness, the song ends with the rhythmic thrum of cicadas – nature too is calling out, courting a mate. “Manéros,” meanwhile, is a foreboding instrumental interlude threaded with driving virtuoso runs of improvised bouzouki shimmers. An 1881 study defines the manéros form as “a ballad of erotic passion bursting from a heart on fire, or a deeply charged lament for the loss of one’s beloved.” Consider this a spoiler for what’s to come.

“Charmed” opens with a disarming sixties “shoop” and lolls delightfully along, its feel-good surface bop hiding more melancholy truths – and insecurities. Not so “Another Nation,” which boasts all the strut and swagger of an artist happy to be stepping out. Here’s how love can feel: as joyous and beautiful and ridiculous as a flamingo galumphing forward to take flight. Boisterous “Black and White” drives home the vagaries of love (“you redirected, you changed your mind”) with a cyclical guitar riff at the song’s heart mirroring the lover’s spiraling complaint.

And then it hits: “Titanic” relays the relationship’s end in ways unexpectedly hopeful, plucking a constellation of endearing bygone names (John Borie, Laura Mae, and the like) from a list of the sunken liner’s survivors. With a breezy whistle, and propelled by bouncing staccato strums, Σtella makes it safe to shore, alone.

The album’s final three tracks are left to deal with the aftermath. Heartfelt “The Truth Is” leaps forward to a time where she feels “alright, but still I miss you every night.” Unable to justify why they’re apart, most everything falls away as the song builds to an emotional climax that has no need of words, with Σtella’s affecting voice left to melt into the bouzouki as she gives us an ever-surging series of sensational “ooos” that compellingly make her case.

Infectiously bassline-led “Who Cares” takes a more petulant, finger-pointing approach before toppling cheerfully into a boozy coping mechanism (“in a bottle we all fell”). But it’s mellow and reflective outro “Is It Over” that perhaps best distills Up and Away’s core concerns: the conflicting and conflicted emotions inherent in love, that live on in ways we can’t always understand or control. Love is like this record: when it’s over, you feel it still for time to come.

thoughts on UP AND AWAY, an album by Σtella

This video is (very) unofficial.

THE CRIME OF LONELINESS


Every when the dusk falls dangerously,

your voice rouses inside to ravage me;

and when the night ousts every last sweet image,

there looms within me your sordid beauty

to wipe away God’s splendour from my eyes. 

And it’s then that I give in to the crime of loneliness,
for years now have I readied it inside me,

and there is no more heavenly radiance,
no more cherubic choirs,
only a soliciting of spasms,
night cash crumpled.

Dinos Christianopoulos

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Κάθε ποὺ πέφτει ἐπικίνδυνα τὸ βράδυ,
ξυπνάει ἡ φωνή σου μέσα μου καὶ μὲ ρημάζει·
κι ὅταν ἡ νύχτα ὅλες τὶς γλυκιὲς εἰκόνες διώχνει,
προβάλλει ἐντός μου ἡ βρώμικη ὀμορφιά σου
καὶ σβήνει ἀπὸ τὰ μάτια μου τὴ λάμψη τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τότε δίνομαι στὸ ἔγκλημα τῆς μοναξιᾶς,
ποὺ χρόνια τώρα μέσα μου τὸ ἑτοιμάζω,
καὶ πιὰ δὲν ἔχει οὐράνιο φεγγοβόλημα,
δὲν ἔχει πιὰ παιδικὲς χορωδίες,
μονάχα μιὰ προσπάθεια γιὰ σπασμούς,
νυχτερινὰ χαρτονομίσματα τσαλακωμένα.

Σtella was born beside the sea and raised by a Canadian nanny who waterskied topless.

She writes songs that walk a razor thin line between happy and sad. Keeps things simple: naked arrangements, spacey synths, earworm riffs, sparkly smooth vocals.

People have been talking about her:

Bold, streamlined pop
[said Paste Magazine].

Enticing
[said Clash Magazine].

Her lyrics are moody and compelling on their own,
but I was buying whatever she was selling
as soon as I heard her blend
of video game-flavored electro-pop
paired with deep lady vocals. Swoon
[said Bitch Media].

Σtella’s honey-rich vocals
overlie a crisp, no-frills backing
that has echoes of classic ’60s pop
[said The Line of Best Fit].

The fact that her range
is on the lower end of the spectrum
gives Σtella this regal quality to her music,
similar to what Annie Lennox did for the Eurythmics
[said Earmilk].

With dirt under her fingernails,
a whole decade of grit in her voice,
and an endless supply of bass licks,
the Athens-based singer-songwriter
will get any room moving
[said MTV Iggy].

Σtella is always working on new music.

thoughts on being Σtella

A (little) bio.