Αυτό εδώ που πας να διαβάσεις
είναι
για ανθρώπους που πρέπει
να έχουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό,
να βρουν ένα ταίρι
μην τους μετατρέψουν
σε κάποιο ζώο
της επιλογής τους
ζώο άλλο απ’ αυτό που ήδη είναι.
πολύ λίγα πράγματα
μπορούν να σε κάνουν να γελάς και
ταυτόχρονα να σου φέρνουν εμετό.
δεμένος αυτός με χειροπέδες στη ζώνη του και
με τα ρούχα του όλα σούπερ ταιριαστά
μπαίνει αυτή και κάθεται και του λέει
να μην το πάρει κατάκαρδα
γιατί απλά έτσι είναι οι κανόνες·
σουρεάλ κι αστείο μαζί.
κι όταν το σώμα της κείτεται αφύσικα στο έδαφος
απ’ την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε επειδή
είναι μες στην απόγνωση
και μες τη μοναξιά και δεν θα βρει ποτέ
τον έρωτα που χρειάζεται για να ζήσει (κυριολεκτικά μιλώ)
αρρωσταίνουμε και είναι αστείο.
όταν σκοτώνει τον σκύλο με κλοτσιές
για να αποδείξει
πως δεν τη νοιάζει τίποτα
είναι άκαρδη και θέλει να τον τεστάρει, να δει αν είναι
αρκετός, αντάξιός της
είναι όλο τραγελαφικό
και είναι αστείο.
όταν χτυπάει στο τραπέζι το κεφάλι του
ξανά και ξανά για να ανοίξει η μύτη του
να δει να τρέχει αίμα, να της μοιάσει
ώστε να βρει αυτός ελπίδα και αυτή συντροφιά
καταλαβαίνεις που το πάω.
μια στο τόσο
εμφανίζεται κάποιος
που βλέπει τα πράγματα όπως είναι,
σουρεάλ και αρρωστημένα και τραγελαφικά και
αστεία.
χαίρομαι που τα βλέπει έτσι. που τα βλέπουν έτσι.
έχουν μια σκοπιά
(ο γιώργος και ο ευθύμης – για τους συγγραφείς μιλώ)
κι αυτός μια ματιά
(ο γιώργος – είναι και ο σκηνοθέτης)
που μου έχουν αλλάξει το τρόπο που βλέπω
που κατανοώ
κι αυτό δεν ισχύει μόνο για μένα, αλλιώς
δεν θα ήσουν και εσύ εδώ
να το διαβάζεις όλο αυτό.
δεν είναι σουρεάλ;
δεν είναι αστείο;
δεν είναι αληθινό;
όταν μιλώ σπασμένα ελληνικά
ή γράφω ένα ποίημα
ή γελάω με κάτι που θα ’πρεπε να μου ραγίσει την καρδιά
ή κλαίω με μια διαφήμιση
στην προσπάθειά μου κι εγώ
να μοιραστώ κάποιο κοινό χαρακτηριστικό
να συναντηθούμε κάπου στη μέση
να μη γίνω κάποιο ζώο
νιώθω σαν ζώο πιο πολύ από ποτέ
και ίσως μερικές φορές
να είναι καλύτερα έτσι.
είναι όμως κι εκείνο το άλογο με τα πανέμορφα μαλλιά.
αστείο. σκέτο.
αυτό είναι «ο αστακός».
Emma Stone
what you are about to read
is
about people who must share a trait,
find a mate
or they will be turned
into an animal
of their choosing
from the animals they already are.
there is very little
that can make you laugh and
retch all at once.
he is handcuffed to his belt and
has all matching clothes
she comes in and sits and tells him
not to let it get him down
for these are the rules
surreal, and funny.
and when her body lies contorted on the ground
from a suicide attempt because
she’s desperate
and lonely and she’s never going to find
the love she needs to live (this is literal)
we are sick and it is funny.
when she kicks the dog to death
to prove
she does not care at all
she is heartless and wants to test him, see if he’s
up to snuff
it is grotesque
and it is funny.
when he bangs his head on the table
over and over to break his nose
to watch it bleed and be like her
so he can find hope, and she, companionship
you know what I am saying.
once in a while
somebody comes along
that sees things as they are,
surreal and sick and grotesque and
funny.
I am glad he does. they do.
they have a vantage
(yorgos and efthimis – I am talking about the writers)
and he the eyes
(yorgos – he is also the director)
that have changed the way I see
and understand
and that’s not just me or else
you wouldn’t be here
reading this.
isn’t it surreal?
isn’t it funny?
isn’t it true?
when I speak broken greek
or write a poem
or laugh at something that should break my heart
or cry at a commercial
to try to share a trait
to meet in the middle
to not become an animal
I feel more animal than ever
and maybe sometimes
that’s better.
and then there’s the horse with the beautiful hair.
just funny.
this is “the lobster.”
