WHY DO I MAKE FILMS?
Ten years ago, Ciriaco Tiso and I wrote this little manifesto together. It is one I still subscribe to.
We Declare:
Cinema is not the work of big budgets.
Cinema is not the work of film stars.
Cinema is not spectacle made by multinational companies.
Cinema is not videotape recording.
Cinema is not films made to play on television.
Cinema is not the didactic sermons of specialists.
Cinema is not the work of gorgeous cinematography, perfectly framed shots, crystal clear and conventional soundtracks, lavish production design.
Cinema does not exist without film stock. And a film only exists when a filmmaker takes stock of things deep down inside and NOT when dumb decisions are taken by arts programmers and cultural string-pullers, by bullshit producers, business executives, and sundry officials, by bankers, bureaucrats, and subordinates.
Cinema is films that are our own.
Cinema is the rejection of jargon and semiotics.
Cinema is the place where you and I meet, where the Self embraces the Other.
Cinema is all the films never made but still ecstatically seen in the great big bang of existence.
Cinema is the liberating preoccupation of the marginalized seeking out their own cosmos.
Cinema is a place of damnation and intoxication.
Cinema is ongoing reflection on being.
Cinema is society propagating itself on the basis of just one condition: to allow Being and (cosmic) Time to emerge through the prism of contemplation.
Cinema is a point of conflictive convergence between the real and the inconceivable, the imaginary and the unachievable.
Cinema is at once the following promise and threat: the return of all that is elusive, the daring of all that is unexpected.
May 1987
Stavros Tornes
ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΩ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ;
Πέρασαν δέκα χρόνια πού συντάξαμε μαζί με τον Τσιριάκο Τίζο τούτο το μικρό μανιφέστο. Ακόμα το πιστεύω.
Ισχυρισμός:
Ο κινηματογράφος δεν είναι το έργο των δισεκατομμυρίων.
Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο αστέρων.
Ο κινηματογράφος δεν είναι το θέαμα των πολυεθνικών.
Ο κινηματογράφος δεν είναι εγγραφή βιντεοταινίας.
Ο κινηματογράφος δεν είναι οι ταινίες που παίζονται στην τηλεόραση.
Ο κινηματογράφος δεν είναι τα δασκαλέματα των ειδικών.
Ο κινηματογράφος δεν είναι έργο της όμορφης φωτογραφίας, του τέλειου πλαισίου, της καθαρής και κατά συνθήκη ηχητικής μπάντας της πλούσιας σκηνογραφίας.
Ο κινηματογράφος δεν υπάρχει χωρίς φιλμ. Αλλά φιλμ υπάρχει μόνο όταν ξεκινά από την απόφαση βαθιά μέσ’ απ’ τα σπλάχνα εκείνου που το κάνει και ΟXΙ από την ηλίθια αποφασιστικότητα των προγραμματιστών, χειριστών της κουλτούρας, παραγωγών της ψωλής, στελεχών επιχειρήσεων, λειτουργών διαφόρων, τραπεζιτών, γραφειοκρατών, βοηθητικών.
Ο κινηματογράφος είναι τα δικά μας φιλμ.
Ο κινηματογράφος είναι η άρνηση του τεχνικισμού και του σημειολογισμού.
Ο κινηματογράφος είναι ο τόπος που εσύ και εγώ γνωριζόμαστε, «εγώ» και άλλοι αγκαλιαζόμαστε.
Ο κινηματογράφος είναι όλα τα έργα που δεν έγιναν αλλά θεάθηκαν εκστατικά μέσα στην έκρηξη της ύπαρξης.
Ο κινηματογράφος είναι ή απελευθερωτική προσήλωση του περιθωρίου στην αναζήτηση του ατομικού του κόσμου.
Ο κινηματογράφος είναι ο χώρος της κατάρας και της μέθης.
Ο κινηματογράφος είναι αιώνια αναλογία του Είναι.
Ο κινηματογράφος είναι η κοινωνία που αναπαράγεται κάτω από μια μοναδική συνθήκη: να αφήσει να διαφανεί το είναι, ο Χρόνος (Κόσμος), πίσω από της πλευρές του λογισμού.
Ο κινηματογράφος είναι το σημείο συνάντησης-σύγκρουσης μεταξύ του πραγματικού και του αδιανόητου, του φανταστικού και του αδύνατου.
Ο κινηματογράφος είναι αυτή η υπόσχεση-απειλή: η επιστροφή του ασύλληπτου, η τόλμη του απρόβλεπτου.
Μάϊος 1987
