A man in the apartment across the way opens the fridge, a woman slices bread on a board. Are they real people? Or people pretending to be people? Set inside the frame of this lit window, their movements are no longer absorbed in their tasks; they seem instead to be playing a role for the sake of some voyeur. It seems these ingenious little beings are so cunning that they can trick the very business they’re attending to. In which case they must be laughing at me too, for watching them. Or maybe they’re offering to enter into an agreement with their audience: we’ll let you stare at us so long as you keep your window bare too.
Vassilis Karabostolis
“Part III – The Nights”, Handcrafted City: Athens Amid Yeses and Nos
Ένας άνδρας στο αντικρυνό διαμέρισμα ανοίγει το ψυγείο, μία γυναίκα κόβει ψωμί πάνω στο ξύλο. Είναι άνθρωποι ή κάποιοι που τους μιμούνται; Μέσα στο φωτισμένο κάδρο του παραθύρου, οι κινήσεις τους παύουν να είναι προσηλωμένες στο σκοπό τους και μοιάζουν να υπηρετούν ένα ρόλο για χάρη κάποιων που κρυφοκοιτάνε. Αυτά τα μικροσκοπικά και πολυμήχανα όντα είναι, φαίνεται, τόσο πονηρά, που μπορούν να κοροϊδεύουν τις ίδιες τους τις ασχολίες. Τότε θα γελάνε και με μένα που τους παρακολουθώ. Εκτός αν προτείνουν ένα συμβόλαιο με τους θεατές τους: σας αφήνουμε να μας παρατηρείτε υπό τον όρο να αφήσετε και σεις ανοιχτό το παράθυρό σας.
