dubitanda (ever in doubt)

ΤΜ014 / 1989-06-28 / 00:01:27–00:03:37

[…] I did something this afternoon something secret everyone had gone for a nap I got told to go take a nap too by mum that is she said I should go nap and auntie would come by after she said auntie would come and we’d all swing by the snack bar and I said sure mum let’s all go get ice-cream after so I go and pretend I’m sleeping lay down on my bed lay like I was out cold and pressed my face deep into the pillows like I do at night but I couldn’t sleep of course because I couldn’t stop thinking about it actually it was all I could think about non-stop since yesterday non-stop seriously non-stop like this morning when I was eating breakfast I was thinking about it then too but of course he wouldn’t let me out which is just typical and so I just sat and watched TV cos it was so hot so there I was waiting in bed till they both started snoring cos I knew that when they start snoring they never wake up and when the snoring started I waited just a little longer and got up real slow so as not to wake them I passed by their open door they were sleeping on their backs with the fan on full I hadn’t put my flip-flops on so that I wouldn’t make a sound I was barefoot no flip-flops I pulled half the beads aside super carefully so that they wouldn’t bang together and make noise and slipped into the kitchen and then let them go again super carefully and the curtain swayed a bit but didn’t make any noise I went over to the door and opened it super super soft and closed it behind me super super soft then made my way down the steps it was really very hot I took the path but the paving was so hot that I ended up walking on the grass which was cool under my feet the street was deserted there was no-one about everyone must’ve been shut away at home sleeping the whole neighbourhood was taking a siesta like my parents were doing that’s what I was thinking I was the only one awake I walked over to the acacia tree and things felt better there cos there was a little shade I had a good look and I’m pretty sure I found the same thorn from yesterday this big thorn sat alongside some smaller ones [silence] I think I figured out which thorn it was I put my finger on it and pressed I pressed it and it pricked me it hurt a little I pressed a little harder and blood just bloomed a little more blood than yesterday I let my finger hang loose and the blood trickled down and a little of it dripped to the ground and a tiny bit of blood flowed round the edges of my fingernail and I saw that there was this perfect bead of blood left on the thorn and then I pressed my finger against the thorn again and it was like yesterday maybe even a little better today but yes it felt good like yesterday so very good […]

●REC by Yorgos Syrmas

ΤΜ014 / 1989-06-28 / 00:01:27–00:03:37

[…] έκανα κάτι κρυφά το μεσημέρι είχανε πέσει για ύπνο μού είχανε πει να πέσω κι εγώ για ύπνο η μαμά μού το είχε πει να πέσω για ύπνο και θα έρθει η θεία πιο μετά θα έρθει η θεία να πάμε στο αναψυκτήριο ναι μαμά τής λέω να πάρουμε παγωτό πάω κι έκανα ότι κοιμόμουν έπεσα στο κρεβάτι μου δήθεν ξερή έπεσα και έχωσα τη μούρη μου στο μαξιλάρι όπως το χώνω κάθε βράδυ αλλά εννοείται δεν κοιμήθηκα το σκεφτόμουν συνέχεια από χτες συνέχεια συνέχεια και το πρωί που έτρωγα το πρωινό πάλι το σκεφτόμουνα αλλά δεν με άφηνε ο άλλος να βγω έξω και έβλεπα τηλεόραση γιατί είχε πολλή ζέστη περίμενα στο κρεβάτι να περάσει λίγο η ώρα να αρχίσουν τα ροχαλητά που τους έχω καταλάβει όταν αρχίζουνε όταν αρχίζουνε να ροχαλίζουνε δεν ξυπνάνε ποτέ ακούω τα ροχαλητά περίμενα και λίγο ακόμα όχι πολύ και σηκώθηκα πολύ αργά για να μην τους ξυπνήσω πέρασα από την πόρτα τους κοιμόντουσαν ανάσκελα με τον ανεμιστήρα στο δυνατό δεν είχα βάλει σαγιονάρες μην κάνω θόρυβο ξυπόλυτη ήμουν δεν είχα βάλει σαγιονάρες μάζεψα τις μισές λουρίδες πολύ πολύ προσεκτικά μη χτυπήσουν μεταξύ τους και κάνουν θόρυβο πέρασα μέσα στην κουζίνα και τις ξανάφησα πολύ πολύ προσεκτικά λίγο κουνήθηκε η κουρτίνα αλλά δεν έκανε καθόλου θόρυβο πήγα στην πόρτα και άνοιξα την πόρτα πάρα πάρα πολύ σιγά την έκλεισα πάρα πάρα πολύ σιγά κατέβηκα τα σκαλιά έκανε πάρα πολλή ζέστη πήγα από το μονοπάτι και οι πέτρες ήταν ζεστές και μετά πήγα από το γρασίδι που ήτανε δροσερό στον δρόμο δεν υπήρχε κανένας θα ήταν όλοι στα σπίτια τους και θα κοιμόντουσαν όλοι στη γειτονιά σαν τους γονείς μου αυτό σκέφτηκα μόνο εγώ ήμουν ξύπνια πήγα στη γαζία κάπως καλύτερα ήταν γιατί είχε και λίγο ίσκιο κοίταξα νομίζω βρήκα το αγκάθι αυτό που ήταν και εχτές ήτανε ένα μεγάλο δίπλα σε κάτι πιο μικρά [σιωπή] νομίζω το κατάλαβα ποιο ήταν το αγκάθι έβαλα πάνω το δάχτυλό μου πίεσα πίεσα και με τρύπησε πόνεσε λίγο πίεσα λίγο ακόμα κι έτρεξε λίγο αίμα πιο πολύ από εχτές μετά το γύρισα προς τα κάτω το δάχτυλο και το αίμα έτρεξε και έπεσε λίγο κάτω και λίγο αίμα έτρεξε πάνω στο δάχτυλο και χώθηκε μέσα στο νύχι μου και πάνω στο αγκάθι είδα που είχε μείνει λίγο αίμα και το ξαναπίεσα μετά το δάχτυλο στο αγκάθι και ήτανε έτσι όπως χτες λίγο καλύτερα ήταν σήμερα αλλά ήτανε πάλι όπως χτες ωραία […]

Σtella was born beside the sea and raised by a Canadian nanny who waterskied topless.

She writes songs that walk a razor thin line between happy and sad. Keeps things simple: naked arrangements, spacey synths, earworm riffs, sparkly smooth vocals.

People have been talking about her:

Bold, streamlined pop
[said Paste Magazine].

Enticing
[said Clash Magazine].

Her lyrics are moody and compelling on their own,
but I was buying whatever she was selling
as soon as I heard her blend
of video game-flavored electro-pop
paired with deep lady vocals. Swoon
[said Bitch Media].

Σtella’s honey-rich vocals
overlie a crisp, no-frills backing
that has echoes of classic ’60s pop
[said The Line of Best Fit].

The fact that her range
is on the lower end of the spectrum
gives Σtella this regal quality to her music,
similar to what Annie Lennox did for the Eurythmics
[said Earmilk].

With dirt under her fingernails,
a whole decade of grit in her voice,
and an endless supply of bass licks,
the Athens-based singer-songwriter
will get any room moving
[said MTV Iggy].

Σtella is always working on new music.

thoughts on being Σtella

A (little) bio.

SELECT PROVERBS BY EDWARD TAYLOR (1991–2024)

As butter melts in heat,
so the bread hardens.

Banana falls down, no matter.
Melon falls down, it’s over.

Play basketball on a tennis court
and you’re bound to lose.

Seas in summer are warm,
but cold in winter.

Sleeping parrots have no need of knives.

You never ever know
who will wear your jacket
once you’re dead and gone.

Walk on sand and you’ll be late.

ED
You know, I really like thinking up proverbs and sayings that are all my own.
Often these proverbs make no sense and I get a thrill from people’s expressions
when they hear them, acting like they understand when really they don’t understand at all.
I’m also thrilled by the idea that one of these proverbs I’ve created might live on,
still spouted by people one hundred years from now.

Efthimis Filippou

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΓΝΩΜΙΚΑ ΤΟΥ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΤΕΪΛΟΡ (1991–2024)


Όσο το βούτυρο λιώνει από τη ζέστη
τόσο το ψωμί σκληραίνει.

Αν πέσει μια μπανάνα στο έδαφος δεν πειράζει,
αν πέσει όμως ένα καρπούζι τότε πειράζει.

Καταδικασμένος όποιος παίζει μπάσκετ
σε ένα γήπεδο του τένις. 

Το καλοκαίρι η θάλασσα είναι ζεστή
ενώ τον χειμώνα κρύα.

Ένα μαχαίρι είναι άχρηστο
σε έναν παπαγάλο που κοιμάται.

Όταν πεθάνεις κανείς δεν ξέρει
ποιος θα φοράει το μπουφάν σου μετά.

Αν περπατάς στην άμμο
είσαι αργοπορημένος στα ραντεβού.


ΕΝΤ
Ξέρετε μου αρέσει πολύ να δημιουργώ μόνος μου
παροιμίες και γνωμικά. Πολλές φορές αυτές οι παροιμίες
δεν βγάζουν νόημα και με ενθουσιάζει το ύφος όλων όσων
τις ακούν, που συμπεριφέρονται πάντα σαν να τις καταλαβαίνουν
ενώ δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Επίσης, με ενθουσιάζει η ιδέα
ότι μπορεί να μείνει για πάντα μία από αυτές τις παροιμίες
που έχω δημιουργήσει και να τη λένε οι άνθρωποι εκατό χρόνια μετά. 

●1

Day would break in three hours.
         She stepped under the shower and let the hot water beat down hard.
         After a time, she thought of him.
         She turned to face the mirror – the green of her eyes had dimmed and her red hair seemed black and longer now, like seaweed gripping a rock.
         On the shelf under the mirror, the grey battered plastic shone in the harsh light. She reached out her hand and fingered the small buttons. Closed her eyes. And pressed REC.

●REC by Yorgos Syrmas

●1

Σε τρεις ώρες ξημέρωνε.
         Στάθηκε κάτω από το ντουζ κι άφησε το καυτό νερό να τρέξει με πίεση.
         Κάποια στιγμή τον σκέφτηκε.
         Γύρισε στον καθρέφτη – το πράσινο στα μάτια της είχε θολώσει, τα κόκκινα μαλλιά της έδειχναν μαύρα και μακρύτερα τώρα, σαν φύκια κολλημένα σε βράχο.
         Πάνω στο ράφι του καθρέφτη, το ταλαιπωρημένο γκρίζο πλαστικό γυάλιζε στο σκληρό φως. Άπλωσε το χέρι της και χάιδεψε τα μικρά κουμπιά. Έκλεισε τα μάτια. Και
πάτησε REC.

#7 THE CLOSE-UP AS PLOT TWIST

In place of overvaluing closeness: the spanning of distance. In place of history: genealogy. The close-up not as some tool for understanding or for empathy but as a means of recognition. Close reading and the anatomy of the image as an antidote to phantasmagoria. In place of twists: only turns. The lines that link our blind spots delineate – quite unexpectedly – the face of our common future.

Geli Mademli

#7 ΤΟ CLOSE-UP ΩΣ PLOT TWIST
 
Αντί της υπεραξία της εγγύτητας, η διάνυση της απόστασης. Αντί της  ιστορίας, η γενεαλογία. Το κοντινό πλάνο όχι ως εργαλείο κατανόησης ή ενσυναίσθησης, αλλά ως μέσο αναγνώρισης. Η κοντινή ανάγνωση και η ανατομία της εικόνας ως αντίδοτο στη φαντασμαγορία. Αντί της ανατροπής, η τροπή. Οι γραμμές που ενώνουν τα τυφλά μας σημεία σχηματίζουν απρόσμενα το πρόσωπο του κοινού μας μέλλοντος.

A man in the apartment across the way opens the fridge, a woman slices bread on a board. Are they real people? Or people pretending to be people? Set inside the frame of this lit window, their movements are no longer absorbed in their tasks; they seem instead to be playing a role for the sake of some voyeur. It seems these ingenious little beings are so cunning that they can trick the very business they’re attending to. In which case they must be laughing at me too, for watching them. Or maybe they’re offering to enter into an agreement with their audience: we’ll let you stare at us so long as you keep your window bare too.

Vassilis Karabostolis
“Part III – The Nights”, Handcrafted City: Athens Amid Yeses and Nos

Ένας άνδρας στο αντικρυνό διαμέρισμα ανοίγει το ψυγείο, μία γυναίκα κόβει ψωμί πάνω στο ξύλο. Είναι άνθρωποι ή κάποιοι που τους μιμούνται; Μέσα στο φωτισμένο κάδρο του παραθύρου, οι κινήσεις τους παύουν να είναι προσηλωμένες στο σκοπό τους και μοιάζουν να υπηρετούν ένα ρόλο για χάρη κάποιων που κρυφοκοιτάνε. Αυτά τα μικροσκοπικά και πολυμήχανα όντα είναι, φαίνεται, τόσο πονηρά, που μπορούν να κοροϊδεύουν τις ίδιες τους τις ασχολίες. Τότε θα γελάνε και με μένα που τους παρακολουθώ. Εκτός αν προτείνουν ένα συμβόλαιο με τους θεατές τους: σας αφήνουμε να μας παρατηρείτε υπό τον όρο να αφήσετε και σεις ανοιχτό το παράθυρό σας.

Αυτό εδώ που πας να διαβάσεις
είναι
για ανθρώπους που πρέπει
να έχουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό,
να βρουν ένα ταίρι
μην τους μετατρέψουν
σε κάποιο ζώο
της επιλογής τους
ζώο άλλο απ’ αυτό που ήδη είναι.

πολύ λίγα πράγματα
μπορούν να σε κάνουν να γελάς και
ταυτόχρονα να σου φέρνουν εμετό.

δεμένος αυτός με χειροπέδες στη ζώνη του και
με τα ρούχα του όλα σούπερ ταιριαστά
μπαίνει αυτή και κάθεται και του λέει
να μην το πάρει κατάκαρδα
γιατί απλά έτσι είναι οι κανόνες·
σουρεάλ κι αστείο μαζί.

κι όταν το σώμα της κείτεται αφύσικα στο έδαφος
απ’ την απόπειρα αυτοκτονίας που έκανε επειδή
είναι μες στην απόγνωση
και μες τη μοναξιά και δεν θα βρει ποτέ
τον έρωτα που χρειάζεται για να ζήσει (κυριολεκτικά μιλώ)
αρρωσταίνουμε και είναι αστείο.

όταν σκοτώνει τον σκύλο με κλοτσιές
για να αποδείξει
πως δεν τη νοιάζει τίποτα
είναι άκαρδη και θέλει να τον τεστάρει, να δει αν είναι
αρκετός, αντάξιός της
είναι όλο τραγελαφικό
και είναι αστείο.

όταν χτυπάει στο τραπέζι το κεφάλι του
ξανά και ξανά για να ανοίξει η μύτη του
να δει να τρέχει αίμα, να της μοιάσει
ώστε να βρει αυτός ελπίδα και αυτή συντροφιά
καταλαβαίνεις που το πάω.

μια στο τόσο
εμφανίζεται κάποιος
που βλέπει τα πράγματα όπως είναι,
σουρεάλ και αρρωστημένα και τραγελαφικά και
αστεία.
χαίρομαι που τα βλέπει έτσι. που τα βλέπουν έτσι.

έχουν μια σκοπιά
(ο γιώργος και ο ευθύμης – για τους συγγραφείς μιλώ)
κι αυτός μια ματιά
(ο γιώργος – είναι και ο σκηνοθέτης)
που μου έχουν αλλάξει το τρόπο που βλέπω
που κατανοώ
κι αυτό δεν ισχύει μόνο για μένα, αλλιώς
δεν θα ήσουν και εσύ εδώ
να το διαβάζεις όλο αυτό.
δεν είναι σουρεάλ;
δεν είναι αστείο;
δεν είναι αληθινό;

όταν μιλώ σπασμένα ελληνικά
ή γράφω ένα ποίημα
ή γελάω με κάτι που θα ’πρεπε να μου ραγίσει την καρδιά
ή κλαίω με μια διαφήμιση
στην προσπάθειά μου κι εγώ
να μοιραστώ κάποιο κοινό χαρακτηριστικό
να συναντηθούμε κάπου στη μέση
να μη γίνω κάποιο ζώο
νιώθω σαν ζώο πιο πολύ από ποτέ
και ίσως μερικές φορές
να είναι καλύτερα έτσι.

είναι όμως κι εκείνο το άλογο με τα πανέμορφα μαλλιά.
αστείο. σκέτο.

αυτό είναι «ο αστακός».

Emma Stone

what you are about to read
is
about people who must share a trait,
find a mate
or they will be turned
into an animal
of their choosing
from the animals they already are.

there is very little
that can make you laugh and
retch all at once.

he is handcuffed to his belt and
has all matching clothes
she comes in and sits and tells him
not to let it get him down
for these are the rules
surreal, and funny.

and when her body lies contorted on the ground
from a suicide attempt because
she’s desperate
and lonely and she’s never going to find
the love she needs to live (this is literal)
we are sick and it is funny.

when she kicks the dog to death
to prove
she does not care at all
she is heartless and wants to test him, see if he’s
up to snuff
it is grotesque
and it is funny.

when he bangs his head on the table
over and over to break his nose
to watch it bleed and be like her
so he can find hope, and she, companionship
you know what I am saying.

once in a while
somebody comes along
that sees things as they are,
surreal and sick and grotesque and
funny.
I am glad he does. they do.

they have a vantage
(yorgos and efthimis – I am talking about the writers)
and he the eyes
(yorgos – he is also the director)
that have changed the way I see
and understand
and that’s not just me or else
you wouldn’t be here
reading this.
isn’t it surreal?
isn’t it funny?
isn’t it true?

when I speak broken greek
or write a poem
or laugh at something that should break my heart
or cry at a commercial
to try to share a trait
to meet in the middle
to not become an animal
I feel more animal than ever
and maybe sometimes
that’s better.

and then there’s the horse with the beautiful hair.
just funny.

this is “the lobster.”

Remainders,
nestled close,
milling about,
together pressed.

video made for the DIVERSITY FESTIVAL

Post-party balloons shot at Watermill.

Beyond the known works of Euripides that survive complete, a smattering of more than 1,000 lines drawn from the rest of the tragedian’s oeuvre have come down to us: snippets written on pieces of papyrus buried beneath the ground of Egypt, or carved as Greek stone inscriptions, or occasionally dropped into the back-and-forth of a philosophical dialogue. There exist isolated scenes, scattered lines, or even just solitary words from works that are not widely known – such works as the revenge drama Ino or the existential play Polyidus, one hundred lines of which (many completely new) were unearthed from the soil fill of a tomb in the necropolis of Philadelphia, close by the River Nile, in 2022.

The Fragments: Euripides project is a poetic take on this material that, though fragmentary, still possesses great lyrical and dramatic power. It is an intensely musical and narrative-driven reformulation that incorporates these fragments of lost tragedies and satyr plays “as is,” set alongside the often-eventful tales of their discovery and excavation from the earth, the impression left by that echoing resonance of (actors’) voices not heard in thousands of years, and the potent tension of trying to glimpse and describe a long-gone world through its timeworn remains.

The performance will see a curious and existential archaeological excavation set on stage, except the finds of this dig are not remnants of pots or statuary or architecture but rather lines of verse – words spoken by actors, broken in pieces. Five performer-archaeologists, up on stage, will enact the nigh-on ritualistic process that is an archaeological excavation – including all the stereotypical behaviours and relationships it engenders, the almost choreographed movements of bodies through space it entails, and the singular vocabulary it employs – as it unfolds over the course of a single day. This peculiar dig will bring new findings to light and present them to its audience: entire dialogues or monologues drawn from the lost works of Euripides, as well musical compositions and actions created from the most fragmentary remains of these plays.

The work will also draw narrative materials from the excavation histories of the ancient theatres at which it is presented, thus enriching the performance text with true stories telling of the tireless manual work – sifting through and exploring the soil – that goes into archaeological research and discovery, actively and contextually incorporating the sites themselves into the theatrical praxis while also imparting something of their history to audiences.

Efthimis Theou

Πέρα από τα γνωστά εξ’ ολοκλήρου σωζόμενα έργα του Ευριπίδη, έχουν φτάσει ως εμάς και πάνω από 1000 στίχοι από το υπόλοιπο έργο του συγγραφέα: στίχοι γραμμένοι πάνω σε κομμάτια παπύρου θαμμένα στο έδαφος της Αιγύπτου, χαραγμένοι σε λίθινες επιγραφές στην Ελλάδα ή ενταγμένοι μέσα σε περιστασιακές αναφορές στις κουβέντες ενός φιλοσοφικού διαλόγου. Μια μεμονωμένη σκηνή, λίγες διάσπαρτες γραμμές ή και μια μόνο λέξη από έργα εν πολλοίς άγνωστα στο κοινό, όπως η ιστορία εκδίκησης της «Ινώς» και ο υπαρξιακός «Πολύειδος» – εκατό στίχοι από τα οποία βρέθηκαν για πρώτη φορά το 2022 στη νεκρόπολη της Φιλαδέλφειας κοντά στον Νείλο.

Η παράσταση «Θραύσματα: Ευριπίδης» θα είναι μια ποιητική προσέγγιση αυτού του αποσπασματικού, αλλά μεγάλης λυρικής και θεατρικής δύναμης υλικού. Μια έντονα μουσική και αφηγηματική ανασύνθεσή του που θα μεταφέρει αυτούσια κομμάτια από τις χαμένες τραγωδίες και τα σατυρικά δράματα, την περιπετειώδη πολλές φορές ιστορία της ανακάλυψής τους, αλλά και την αίσθηση που αφήνει ο απόηχος των φωνών όλων αυτών που έχουν πάψει να μιλάνε εδώ και χιλιετίες, την ένταση του να προσπαθείς να δεις και να περιγράψεις έναν κόσμο περασμένο, μέσα από τα φθαρμένα απομεινάρια του.

Για την παράσταση, θα στηθεί επί σκηνής μια παράδοξη και υπαρξιακή αρχαιολογική ανασκαφή που τα ευρήματά της δεν θα είναι αυτή τη φορά αγγεία, αγάλματα, ή αρχιτεκτονήματα, αλλά ποιητικοί στίχοι, λόγια ηθοποιών σπασμένα σε μικρά κομμάτια. Πέντε ερμηνευτές/αρχαιολόγοι θα πραγματοποιήσουν στη σκηνή τη σχεδόν τελετουργική διαδικασία μιας αρχαιολογικής ανασκαφής –με τις στερεοτυπικές συμπεριφορές και σχέσεις, τη σχεδόν χορογραφημένη κινησιολογία των σωμάτων στον χώρο, και την ιδιαίτερη γλώσσα– όπως εξελίσσεται κατά τη διάρκεια μιας ημέρας. Μέσα από αυτή την παράδοξη ανασκαφή είναι που θα έρθουν στο φως τα νέα ευρήματα και θα παρουσιαστούν στη σκηνή: ολόκληρες στιχομυθίες ή μονόλογοι από τα χαμένα έργα του Ευριπίδη, και μουσικές συνθέσεις και δράσεις βασισμένες στα πιο θραυσματικά αποσπάσματά του.

Η παράσταση θα αντλήσει, επίσης, αφηγηματικό υλικό από την ιστορία των ανασκαφών των αρχαίων θεάτρων όπου θα παρουσιαστεί το έργο, εμπλουτίζοντας έτσι το κείμενο με πραγματικές ιστορίες επίμονης αρχαιολογικής έρευνας και ανακάλυψης, ενσωματώνοντας ενεργά τους ίδιους τους αρχαιολογικούς χώρους στη θεατρική συνθήκη και μεταφέροντας, ταυτόχρονα, στο κοινό κάτι από την ιστορία τους.

A collection of ritual texts, parables, and performances from one of the most singular voices in contemporary theatre.

A conference where linguists reveal the “true” origins of Greek words.
A midnight rite on the Elefsina waterfront where two siblings graft their parents’ bodies onto their own.
A laboratory of mourning that turns letters to the dead into perfume.
A cool, lethal tale about a man forewarned – by machine and committee – that he will be stabbed.

In { Etymologies and Other Rites }, language, family, and fate are laid bare on the slab. Efthimis Filippou – acclaimed screenwriter of Dogtooth, The Lobster, and The Killing of a Sacred Deer – moves between lecture, cabaret, and liturgy with a poker face that leaves space for awe. His stage world is one of rituals disguised as bureaucracies, where saints and civil servants coexist, where grief becomes procedure and humour a form of prayer. Songs flare, knives appear, miracles are audited like minutes from a meeting.

The result is hilarious, brutal, and unexpectedly tender – a theatre of reason and revelation, where etymology proves to be another form of storytelling, and where the stories we tell about words, parents, and gods are the stories that make us. Taken together, these four works form a darkly luminous cycle about belief and substitution – of tongues, bodies, and meanings – played out between the sacred and the absurd.

Includes: Etymologies (a play), Big and Small Ships (a ritual performance), Eau de Cologne (a choral device), and George (a narrative).

ON A { PHANTOM BOOK } by ERIS Press

Efthimis Filippou is a Greek writer, playwright, and screenwriter known for his audacious blending of the bureaucratic with the mythic. He has gained broad international recognition through his collaboration with director Yorgos Lanthimos, co-writing the scripts for Dogtooth, Alps, The Lobster, The Killing of a Sacred Deer, and, more recently, Kinds of Kindness. His work is characterised by a dry, deadpan voice that fuses satire, ritual, and emotional violence. In { Etymologies and Other Rites }, he extends that sensibility into a hybrid territory of lecture, cabaret, and liturgy.